Ολη η εξουσία στην Καρδίτσα

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Περικλή Κοροβέση

Οι άνθρωποι έχουν την τάση να πιστεύουν σε πράγματα που δεν υπάρχουν. Συχνά το ανύπαρκτο γίνεται πιο πιστευτό, όσο και αν αυτό μπορεί να αποβεί εξαιρετικά επικίνδυνο. Ιδεολογίες -που είναι η εγκόσμια θρησκεία- πείθουν τον άνθρωπο πως μπορεί να σωθεί, άσχετα αν θα καταλήξει κρέας για τα κανόνια.

Να σταθούμε μόνο στον ναζισμό και τον φασισμό, που επανήλθαν θριαμβευτικά με την εκλογή του Τραμπ, μεταλλαγμένοι βέβαια, αλλά εξίσου επικίνδυνοι. Και ίσως προάγγελοι για το τι μας περιμένει στην Ευρώπη. Τα τεράστια πλήθη στις συγκεντρώσεις του Χίτλερ και του Μουσολίνι είχαν πειστεί πως θα σωθούν και θα ζήσουν ένα καλύτερο μέλλον.

Ασχετα αν στον πόλεμο τα κορμιά τους διαμελήθηκαν σε τέτοιο σημείο, που δεν μπορούσαν να γίνουν αναγνωρίσιμα. Κανείς δεν ήξερε αυτό το λιωμένο κεφάλι ή το κομμένο χέρι ή το μισό πόδι πού ανήκε.

Και τους συναρμολόγησαν όπως όπως για να τους συσκευάσουν σε ένα φέρετρο. Πολλοί στη συσκευασία του ενός. Και συχνά από περισσευούμενα ανθρώπινα μέλη του εχθρικού στρατοπέδου.

Από αυτήν την τάση του ανθρώπου ευδοκιμούν η απατεωνιά και ο πολιτικός λόγος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Ο απατεώνας με τον πολιτικό αρχηγό έχουν ποσοτική διαφορά. Οχι ποιοτική διαφορά. Και οι δύο εκπονούν ένα αφήγημα που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα και ως εκ τούτου είναι ανεφάρμοστο.

Η διαφορά είναι πως ο απατεώνας μπορεί να πείσει -στην καλύτερη περίπτωση- μερικές εκατοντάδες, ο αρχηγός εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια. Ο πρωθυπουργός της χώρας Αλ. Τσίπρας, στην πρόσφατη συνέντευξή του στην ανά χείρας εφημερίδα, είπε: «Ούτε ένα ευρώ επιπλέον μέτρα».

Αρκετά, με τη δήθεν αντίσταση!

ardin-rixi

Του «Ανωνύμου του Έλληνος» από τη Ρήξη φ. 123

Λίγο πολύ της ίδιας υφής άνθρωποι προσκαλούν σε πορεία, εκδήλωση, συγκέντρωση, οργάνωση, κόμμα ή απόκομμα. Είναι οι εκπαιδευμένοι σε μεθόδους, συμπεριφορές και τρόπους προερχόμενους από την εσπερία. Όπως τότε μιμήθηκαν την Ισπανία, τώρα μιμούνται τη Γαλλία. Μόνο που τότε το πλήθος ήρθε και το έδιωξαν.

Τούτη την Κυριακή θα είναι μόνοι τους, δίχως το μέγα πλήθος και μέγα πάθος του 2011. Τούτη τη φορά, ο χτυπημένος «εκ των έξω» και «εκ των έσω» λαός θα παραμείνει σπίτι του, κλεισμένος στην απελπισία και την απογοήτευσή του. Είτε πάω είτε δεν πάω, θα δω να παίζεται το ίδιο έργο. Ήδη, κάποιοι καλούν σε χωριστές συγκεντρώσεις, όπως κάνουν τα κόμματα στις «ενωτικές» διαδηλώσεις. Ίσως, για να μην μπουν στον κόπο να πιάσουν θέση σε χωριστά πλακάκια της ίδιας πλατείας, για να μη διασταυρωθούν με τους «άλλους», για να μη συζητήσουν. Ο καθένας είναι κάτοχος της μόνης αλήθειας και του μόνου ορθού δρόμου και αρνείται να συγχρωτιστεί και να μολυνθεί από την άλλη «ιδέα». Ακόμα κι αν αποδεχτούν τη δημοκρατία, ως διαδικασία λήψης αποφάσεων, οι δυσαρεστημένοι από αποφάσεις θα στήσουν τη δική τους «πλατεία». Είναι όλοι αυτοί που το 2011 δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να μετατρέψουν την πλειοψηφική δυσαρέσκεια σε πλειοψηφική πολιτική δύναμη ανατροπής και απελευθέρωσης.