του Παναγιώτη Μαυρίδη*
Η κυβέρνηση είχε ανάγκη μιας συμφωνίας που θα την παρουσίαζε ως επιτυχία για να κερδίσει χρόνο παραμονής στην εξουσία, χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις και πολιτικό κόστος. Δεδομένου ότι μια συμφωνία με αριθμούς και χρονοδιαγράμματα δεν μπορούσε να υπάρξει σε αυτή τη φάση, επιλέχθηκε η λύση της διαφυγής με το εφεύρημα της “πολιτικής συμφωνίας”. Την είχε προαναγγείλει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος και επιβεβαιώθηκε.
Τι περιλαμβάνει το εφεύρημα της πολιτικής συμφωνίας;
Δυο πράγματα. Έναν “έντιμο συμβιβασμό” και μια τήρηση δέσμευσης
Ο “έντιμος συμβιβασμός”
Τα νέα μέτρα θα προνομοθετηθούν για μετά το 2019, αντί του 2018 που ήθελαν οι δανειστές. Αλλά θα προνομοθετηθούν! – παρά τις αντιρρήσεις των βουλευτών της συμπολίτευσης. Η μεταφορά του ενός χρόνου, δηλαδή για το 2019 τους χρυσώνει το χάπι (και όχι μόνο) αφού τους εξασφαλίζει την τετραετία και τους μισθούς τους, κι έτσι θα τα ψηφίσουν. Τώρα, το τι θα νομοθετήσουν δεν θα έχει ουσιαστικά καμία ουσία για αυτούς. Διότι ακόμα κι αν αυτά τα μέτρα ενεργοποιηθούν λόγω κακής κατάστασης της οικονομίας, η “καυτή πατάτα” θα περάσει (έτσι κι αλλιώς) στην επόμενη κυβέρνηση. Το 2019 θα είναι έτος εκλογών...
Η τήρηση της δέσμευσης
Ο πρωθυπουργός είχε δεσμευτεί πως δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα λιτότητας. Πράγματι, η συμφωνία προβλέπει “Ότι δεν θα υπάρξει ούτε ένα ευρώ περισσότερη λιτότητα”. Αυτό υπηρετεί βεβαίως την κυβερνητική ρητορική, αλλά δεν υπηρετεί την ουσία. Τι σημαίνει πρακτικά “ούτε ένα ευρώ περισσότερη λιτότητα”; Ο κ. Σταθάκης, μιλώντας στο ΣΚΑΙ είπε πως τα μέτρα θα είναι “μηδενικού δημοσιονομικού ελλείμματος”, αλλά δεν μπήκε σε λεπτομέρειες. Οι ...λεπτομέρειες θα είναι το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης μεταξύ της κυβέρνησης και των θεσμών που επιστρέφουν στην Αθήνα.
Ωστόσο, ο νέος γύρος των διαπραγματεύσεων πέραν
