Στον αιώνα όπου κυριαρχούν γνώση, τεχνητή νοημοσύνη και δια βίου μάθηση, η επιχειρηματικότητα αποτελεί, από πολλές πλευρές, μοναδικό αποτελεσματικό όπλο κατά της ανεργίας. Τι λείπει από τη χώρα.
Γράφει ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος
«Στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η ελληνική παραγωγική μηχανή, δεν έχει σχεδόν καμία δυνατότητα να ανακάμψει. Άρα, η δημιουργία παραγωγικής απασχόλησης στην Ελλάδα είναι άπιαστο όνειρο. Εκτός και αν, πολύ γρήγορα, έρθουν τα πάνω-κάτω σε όλους τους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας σας». Αυτό είναι το απαισιόδοξο σχόλιο κορυφαίου στελέχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, επιφορτισμένου να παρακολουθεί την ελληνική οικονομία στο επίπεδο της προσφοράς εργασίας.
Το σχόλιο έχει φυσικά ανεπίσημο χαρακτήρα, πλην όμως αυτή του η ιδιότητα δεν αναιρεί την πραγματικότητα που απεικονίζει. Μία πραγματικότητα που οι νέοι στη χώρα μας βιώνουν ως απελπισία, χωρίς όμως όλοι τους να υποκύπτουν σε αυτήν. Και στην περίπτωσή τους, η άρνηση κρύβει μέσα της και μια ελπίδα. Οι καιροί έχουν αλλάξει, αλλά όχι και πολλά μυαλά στην Ελλάδα, που παραμένουν αγκυλωμένα στο παρελθόν και σε καταστροφικές ψυχολογικά ιδεοληψίες. Αυτές ακριβώς που είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνες και για τη σημερινή κατάσταση της οικονομίας.
Ωστόσο, πολλά θα μπορούσαν να αλλάξουν -αν, βέβαια, κάποιοι αποφασίσουν να δουν τι συμβαίνει στον κόσμο μας, με κριτήριο τη λογική ανάλυση της πραγματικότητας και των παραμέτρων της και όχι την παραλογική ασυναρτησία.
Καινοτομίες, νέες ιδέες, Διαδίκτυο, ταχύτητα στις λήψεις αποφάσεων, φαντασία και γνώση, αλγόριθμοι και τεχνητή νοημοσύνη, είναι μερικά από τα θεμελιακά χαρακτηριστικά της σύγχρονης οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Σαφέστατα δε, τα δομικά στοιχεία που διαμορφώνουν την πραγματικότητα αυτή είναι περίπου τα ίδια, είτε αναφερόμαστε στις ΗΠΑ, είτε στην Ινδία, είτε στη χώρα μας. Το ερώτημα συνεπώς είναι αυτό του τρόπου συμμετοχής στο μεταβαλλόμενο σήμερα, με προοπτική-στόχο το αβέβαιο αύριο.

