Η επιστροφή του Γιάνη με κάτι σαν πρόγραμμα

ardin-rixi

Του Γιάννη Ξένου

Ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο άνθρωπος που χειρίστηκε τις τύχες της ελληνικής οικονομίας το πρώτο εξάμηνο του 2015, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα, επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος. Το Diem25, το διεθνές κίνημα που δημιούργησε πριν τρία χρόνια με διάφορες προσωπικότητες (μεταξύ άλλων ο Νόαμ Τσόμσκι και η Πάμελα Άντερσον) που γοητεύει το τεράστιο «Εγώ» του, είχε ως στόχο να τον αναδείξει ως ευρωβουλευτή στη Γερμανία. Στη Γερμανία, με ποσοστό 0,5% εκλέγεσαι ευρωβουλευτής, και εκεί κατήλθε υποψήφιος υπολογίζοντας ότι στη Γερμανία των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων θα ήταν σχετικά εύκολο να εκλεγεί[1].  Στην Γερμανία, το Diem 25 έλαβε μόλις 0,2% και 130 χιλ. ψήφους, αλλά στην Ελλάδα έκανε την έκπληξη και παραλίγο να εκλέξει ευρωβουλευτή.

Από τον βράδυ των ευρωεκλογών τα φώτα στράφηκαν και πάλι στον Γιάνη και αυτός κάνει ό,τι μπορεί για να συντηρεί την υπερπροβολή. Ο χώρος της κομμουνιστικογενούς ή δικαιωματιστικής αριστεράς (αλλά, δυστυχώς, όχι μόνο) τον αντιμετωπίζει ως τον σωτήρα της, μετά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, την πτωτική στασιμότητα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την κατάρρευση της ΛΑΕ. Το γεγονός ότι οι εθνικές εκλογές θα γίνουν εσπευσμένα σε έναν μήνα προκαλεί συνωστισμό από διάφορα μεσαία στελέχη και προσωπικότητες στον προθάλαμο του ΜέΡΑ25, διότι  ο Βαρουφάκης, από θέση ισχύος, δεν συνομιλεί με άλλους «αρχηγούς», αλλά υποδέχεται ευχαρίστως όσους θέλουν να πηδήσουν στο άρμα του.

Το πάθος τους να συντηρηθεί δήθεν μιας κάποιας μορφής αριστερά εντός Κοινοβουλίου, καθώς και για προσωπική προβολή και ανάδειξη, τους τυφλώνει. Ξεχνούν ποιος είναι ο Βαρουφάκης ή θέλουν να ξεχαστεί τι προκάλεσε. Δυστυχώς, οι προτάσεις του, όπως διατυπώνονται στο προεκλογικό πρόγραμμα του Μέρα25[2], μας υπενθυμίζουν τι πρεσβεύει ο Βαρουφάκης, ένα μείγμα οικονομισμού και εθνομηδενισμού ικανού για το χειρότερο.

Η μιζέρια του οικονομισμού

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Την ώρα που όλοι («εδικοί» και μη) μιλούν με τη γλώσσα των αριθμητικών-στατιστιικών δεδομένων, με όρους τεχνοκρατικούς για την οικονομία, το χρέος, τη δημοσιονομική πειθαρχία κλπ, ξεχνούν (ή αγνοούν) ότι η «πραγματική» οικονομία είναι μια καταπιεστική και αδηφάγα μηχανή, που αντί να ελευθερώνει σκλαβώνει τον άνθρωπο. Και πώς να μην ήταν, αφού πρόκειται για τον καπιταλισμό, για την εκμετάλλευση και την εξουσία ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο. Αντί να ασχολούμαστε με την πραγματική οικονομία, που είναι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, όπως επίσης σύστημα αξιών, δηλαδή ποιος παράγει, για ποιο σκοπό, με ποιες συνέπειες για το περιβάλλον, για την ευημερία των επόμενων γενεών, ποιες ανάγκες είναι σημαντικές και ποιες δευτερεύουσες κλπ., ασχολούμαστε μόνο με ποσοτικά δεδομένα (που αποσκοπούν στο κέρδος).  Άρα η οικονομία συνδέεται άμεσα με την παιδεία και την κουλτούρα, παράγωγο των οποίων είναι η πολιτική ως σφαίρα ανθρώπινης πρακτικής-δράσης.

Η παραγωγική διαδικασία και σχέσεις, και οι ρόλοι που αυτές οι δομές επιβάλλουν στους ανθρώπους, αλλοτριώνουν τον γνήσιο εαυτό, και αναδεικνύουν ένα ιδιωτικό «ευνουχισμένο» εγώ, ένα ανασφαλές, φοβικό – και γι’ αυτό κυριαρχικό και ανταγωνιστικό – εγώ. Αλλά και γενικότερα οι κοινωνικές σχέσεις και τα πολιτισμικά στοιχεία (θεσμοί, σύμβολα, στερεότυπα) είναι «εμβλήματα» που συνιστούν «συμβολικό ευνουχισμό» για το υποκείμενο. Οι ρόλοι με τους τίτλους τους είναι και αυτοί καταστάσεις συμβολικού ευνουχισμού, όπως επίσης η εξουσία με τα αξιώματα και τους τίτλους της. Και όντας ευνουχισμένοι, οι εξουσιαστές επιβιώνουν με το να ευνουχίζουν και τους υπηκόους τους. Τα να είσαι εργάτης, υπάλληλος, πανεπιστημιακός ή διανοούμενος, δεν είναι λιγότερο απατηλό από το να είσαι αρχηγός ή αφεντικό. Δεν είσαι ο εαυτός σου, αλλά αυτό που σου επιβάλλουν τα εύσημά σου, οι τίτλοι εξουσίας (λιγότερης ή περισσότερης) στην ιεραρχία της κοινωνίας. Οι άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι ώστε να εφευρίσκουν τρόπους για να μην είναι ο εαυτός τους. Έτσι η ιστορία γίνεται ένα δράμα με τραγικούς πρωταγωνιστές.

Τα ελεύθερα οικονομικά και η απόδραση από τον οικονομισμό

ardin-rixi

Του Αλέξανδρου Κόρπα- Πρελορέντζου

 

Η κατάσταση σε παγκόσμιο επίπεδο  

Η περίοδος που διανύουμε είναι ίσως από τις δυσκολότερες περιόδους που έχει περάσει η ανθρωπότητα, σε οικονομικό επίπεδο. Κρίσεις σαν αυτή που βιώνουμε στη παρούσα φάση εκδηλώνονται κατ’ επανάληψη σε τακτά χρονικά διαστήματα. Είναι κρίσεις υπέρ-συσσώρευσης κεφαλαίων, φανερώνουν δηλαδή την αδυναμία επανεπένδυσης μέρους των κερδών με μεγαλύτερη ή έστω ίδια αποδοτικότητα με αυτή που αποκτήθηκαν. Ιστορικά η παγκόσμια οικονομία δεν πλήττεται για πρώτη φορά, αναφέροντας ενδεικτικά την Μεγάλη Ύφεση του 1930 στην Αμερική, ενώ ο David Harvey σε ομιλία του στα πλαίσια του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, αναφέρει ότι η παγκόσμια οικονομία αριθμεί 378 κρίσεις από το 1970 ως σήμερα.

Οι κοινωνικές ανισότητες σε ολόκληρο το κόσμο έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Η φτώχια που επικρατεί στο πλανήτη μας αλλά και η περιβαλλοντική καταστροφή του, δημιουργούν δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον. Από τη άλλη μεριά, ο πλούτος όλο και περισσότερο μαζεύεται στα χέρια λιγότερων ανθρώπων, ενώ ταυτόχρονα όλο και μεγαλύτερα κοινωνικά στρώματα σπρώχνονται στην οικονομική και ηθική εξαθλίωση. Πίσω από όλα αυτά, βρίσκονται μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες, που αποσκοπούν σε μία ενιαία – ελεύθερη αγορά ανά το κόσμο που θα κυριαρχεί ο οικονομικά δυνατός, χωρίς να περιορίζεται από ηθικούς φραγμούς και κανόνες. Παράλληλα η επιβίωση του ανθρώπου καταπατώντας τα δικαιώματα του συνανθρώπου του, σε συνδυασμό με τις κάθετες – εμπορευματοποιημένες σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ των ανθρώπων, είναι από τα βασικότερα προβλήματα που δημιουργούνται στις καπιταλιστικές κοινωνίες.

"Ελεύθερη οικονομία", ή ελεύθερη κοινωνία;

Νέα Κρήτη

«Γράφοντας κατά της ιδιοκτησίας εγείρω δίκη για κυριότητα σε ολόκληρη την κοινωνία και συνεπώς όσοι δεν κατέχουν σήμερα τίποτα είναι εξίσου ιδιοκτήτες με εκείνους που κατέχουν. Αντί όμως να συμπεράνω ότι η ιδιοκτησία πρέπει να μοιραστεί σε όλους προτείνω, με μέτρο τη γενική ασφάλεια, να καταργηθεί για όλους».

Πιέρ Ζοζέφ Προυντόν

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Η έννοια της πραγματικής, αντικειμενικής ελευθερίας ορίζεται ως το δικαίωμα των ατόμων και των κοινωνικών συνόλων να μπορούν να κάνουν όλα όσα θεωρούν αναγκαία για την απρόσκοπτη εξέλιξη και ευημερία τους, χωρίς ωστόσο να παραλείπουν την υποχρέωσή τους αυτές οι ενέργειές τους να μην εμποδίζουν, αντίθετα πρέπει να συμβάλλουν για, την απρόσκοπτη εξέλιξη και ευημερία όλων των άλλων. Είναι σαφές ότι η απαίτηση κάποιων ατόμων, κοινωνικών τάξεων ή εθνών να επιδιώκουν με δόλιους, παράνομους και βίαιους τρόπους τη δική τους εξέλιξη και ευημερία σε βάρος άλλων ατόμων, τάξεων και εθνών δεν ορίζεται ως ελευθερία, αλλά ως εχθρική, κατακτητική, εκμεταλλευτική, υποδουλωτική και σε τελική ανάλυση εγκληματική ενέργεια που στερεί την ελευθερία και την ευημερία των άλλων, οπότε μιλάμε για ατομική, ταξική και ιμπεριαλιστική εξουσία που εδράζεται σε συνθήκες βίαιης κοινωνικής ανισότητας. Το λογικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι πραγματική ελευθερία σε συνθήκες ατομικής, ταξικής και εθνικής οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας δεν μπορεί να υπάρξει και συνεπώς το ζητούμενο για την πραγματική, την αντικειμενική και την καθολική ελευθερία είναι η κατάργηση κάθε σκοταδιστικού μύθου, εξουσιαστικής ιδεολογίας και θεσμού που δικαιολογεί και στηρίζει την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής που γεννά και θρέφει την οικονομική και κοινωνική ανισότητα, την ατομική και κοινωνική δουλεία.