του Δημήτρη Τραυλού-Τζανετάτου
Η εκτεταμένη εφαρμογή των πληροφοριακών συστημάτων και της ψηφιοποίησης στην οργάνωση των μέσων παραγωγής στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης έχει οδηγήσει σε πραγματική μετάλλαξη των υλικών συνθηκών παραγωγής και εργασίας. Ταυτόχρονα έχει συμβάλει σημαντικά στην ενίσχυση της -ήδη υφιστάμενης από τη «φύση του πράγματος»- εξάρτησης του δικαίου και της πολιτικής από την οικονομία και τις αγορές.
Πρόκειται για την βασιζόμενη στην τέταρτη τεχνολογική (ψηφιακή) βιομηχανική επανάσταση οργάνωση της οικονομίας και των συναλλαγών που πραγματοποιείται και λειτουργεί μέσω διαμεσολάβησης σχετικών ψηφιακών πλατφορμών. Πλατφόρμες που ελέγχονται από πανίσχυρες πολυεθνικές επιχειρήσεις-κλειδιά με έδρα στη Silicon Valley ή στις δυτικές ακτές των ΗΠΑ.
Έτσι, η οικονομία της πλατφόρμας αποτελεί μια δεσπόζουσα μορφή του «ψηφιακού καπιταλισμού». Ως προνομιακός χώρος της πληροφοριακής και ψηφιακής διαμεσολάβησης έχει ευνοήτως αναδειχθεί η αγορά εργασίας, η οποία, όπως είναι γνωστό, βρίσκεται ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 σε τροχιά προϊούσας απορρύθμισης.
