Η νομισματική ζώνη του Φοίνικα

analyst

Η μοναδική εναλλακτική δυνατότητα αυτόνομης επιβίωσης των βιομηχανικών κρατών είναι ο προστατευτισμός – ο οικονομικός εθνικισμός δηλαδή που σχεδιάζουν να υιοθετήσουν οι νέες κυβερνήσεις των Η.Π.Α. και της Μ. Βρετανίας  και ο οποίος μάλλον θα παραμείνει στη θεωρία (ηχητικό).    

.

Άρθρο

Η μακράν μεγαλύτερη αλλαγή στην παγκόσμια οικονομία από τις αρχές του 1970, όπου υπενθυμίζουμε πως καταργήθηκε ο κανόνας του χρυσούκαι ξεκίνησε η σύγχρονη εποχή των χρημάτων χωρίς αντίκρισμα (Fiat money), ήταν και είναι η αντικατάσταση των εμπορευματικών συναλλαγών από τις ροές κεφαλαίων – ως εκείνη η δύναμη που οδηγεί και καθορίζει τις συναλλαγματικές ισοτιμίες.

Το γεγονός αυτό ήταν το αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος: της αμείλικτης ολοκλήρωσης δηλαδή των χρηματαγορών, η οποία προηγήθηκε όλων των άλλων εξελίξεων – όπως της εισόδου της Κίνας στον καπιταλισμό με το δικό της ιδιαίτερο τρόπο, της ανόδου του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης κοκ. Έκτοτε οι εθνικές νομισματικές πολιτικές, όπως ο καθορισμός των βασικών επιτοκίων, μπορούν να επηρεάσουν μεν τις ισοτιμίες των νομισμάτων, αλλά σε πολύ μικρότερο βαθμό – αφού ο σημαντικότερος παράγοντας είναι οι «μεταφορές» (εισροές, εκροές) των κεφαλαίων από τη μία χώρα στην άλλη.

Οι μεταφορές αυτές καθορίζουν τη ζήτηση και την προσφορά των διαφόρων νομισμάτων πολύ περισσότερο από τις εμπορικές συναλλαγές – οπότε επιδρούν σε μεγάλο βαθμό στον καθορισμό των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Επειδή δε η υψηλή τεχνολογία των επικοινωνιών αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς, καθιστώντας τις συναλλαγές γρηγορότερες και φθηνότερες, οι επιδράσεις αυξάνονται συνεχώς – ενώ στις ροές των κεφαλαίων οφείλονται πολλές χρηματοπιστωτικές κρίσεις, όπως η ασιατική της δεκαετίας του 1990. Η χρεοκοπία της Ελλάδας προκλήθηκε επίσης από την αντιστροφή των ροών μετά τη χείριστη διαχείριση της υπερχρέωσης εκ μέρους της κυβέρνησης του 2010 – όπου τα ξένα κεφάλαια τρομοκρατήθηκαν και εγκατέλειψαν μαζικά τη χώρα μας.

Ο «παράδεισος» των αρνητικών επιτοκίων και οι γερμανικές ψευδαισθήσεις

του Κώστα Μελά

Είμαστε πολύ κοντά στο πρωτοφανές γεγονός, τα δεκαετή ομόλογα της Γερμανίας να εκδίδονται με αρνητική απόδοση. Οι προβλέψεις είναι ότι πολύ σύντομα, συνεπικουρούμενοι από την  ποσοτική χαλάρωση τα γερμανικά δεκαετή ομόλογα από 0,15% που αποδίδουν σήμερα θα προσγειωθούν στο -0,05%. Ήδη η Γερμανία και η Φιλανδία εκδίδουν ομόλογα μικρότερης χρονικής διάρκειας με ονομαστική αρνητική απόδοση. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με αυτό που για την οικονομική θεωρία φαινόταν αδύνατον : αρνητικά επιτόκια. Επίσης στη δευτερογενή αγορά αρνητική απόδοση προσφέρουν διάφορα χρεόγραφα της Ολλανδίας, Σουηδίας, Δανίας, Ελβετίας και Αυστρίας. Οι λόγοι είναι τρεις: ο πρώτος αφορά στην εξασφάλιση. Ο δεύτερος ότι τα μεγάλα συνταξιοδοτικά ταμεία συνήθως τοποθετούν τα χρήματα που διαχειρίζονται σε ομόλογα ΑΑΑ. Ο τρίτος αναφέρεται στο ότι οι τράπεζες τοποθετούν πόρους σε χρεόγραφα ΑΑΑ έστω και με αρνητική απόδοση φθάνει αυτή να είναι μικρότερη από την ποινή -0.2% με την οποία τιμωρούνται αν επανατοποθετήσουν τους πόρους στην ΕΚΤ.

Η Υπόθεση της Νομισματικής Σταθερότητας μιας Ενιαίας Νομισματικής Ζώνης

eastrunner

απο τον Παναγιώτη Οικονομόπουλο 

Η υπόθεση του ενιαίου και κοινού νομίσματος όπως το ευρώ είναι ότι δημιουργεί νομισματική σταθερότητα που μεταφράζεται σε χαμηλό κόστος δανεισμού και μικρό κίνδυνο νομισματικής διακύμανσης εντός της ενιαίας αγοράς συναλλαγών που το χρησιμοποιεί αλλά και έναντι άλλων ισχυρών νομισμάτων όπως το δολάριο. Αυτή η υπόθεση όμως έχει πολλά ερωτηματικά και προβλήματα. Ας κάνουμε λοιπόν μια αρχική ανάλυση.

1. Ένα νόμισμα είναι σταθερό και εξ αυτού ισχυρό και προτιμητέο για την εκκαθάριση συναλλαγών και αποταμίευση περιουσίας αν η οικονομία στην όποια κυκλοφορεί έχει βιώσιμο πλεόνασμα ισοζυγίου πληρωμών εμπορίου και διακίνησης χρήματος και αυτό το νόμισμα αποτελεί εργαλείο διεθνούς αποθέματος χρηματοοικονομικού κεφαλαίου. Πέραν αυτών των προϋποθέσεων, η σταθερότητα απαιτεί σχετικά χαμηλό κίνδυνο πιστωτικού κινδύνου και σχετικά υψηλό κόστος διαθεσίμων ώστε να περιορίζεται η πληθωριστική πίεση σε συνθήκες υψηλής απασχόλησης των παραγωγικών συντελεστών.