Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Μιχάλη Χατζηκωνσταντίνου
Οι λίγες ώρες που έχουν περάσει από την τραγωδία στην Ανατολική Αττική δεν προσφέρονται για εμβριθείς αναλύσεις. Αυτό δεν αποθαρρύνει βέβαια ορισμένους που άνοιξαν ήδη τις ρετσέτες τους που περιλαμβάνουν ευθύνες προς «ανίκανους κυβερνήτες» ή σκοτεινές διαδρομές από «κατασκόπους και συνωμότες».
Όλοι οι υπόλοιποι μένουμε σαστισμένοι απέναντι στο προφανές. Στην απογοητευτική διαπίστωση ότι δεκάδες συμπολίτες μας πέθαναν αβοήθητοι. Ένδεκα ολόκληρα χρόνια μετά το συλλογικό τραύμα των πυρκαγιών του 2007 το ελληνικό κράτος δείχνει ότι δεν έχει μάθει το παραμικρό και αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά ανίκανο να προστατεύσει το ανώτατο αγαθό, την ανθρώπινη ζωή.
Δικαιολογίες υπήρχαν και τότε και θα υπάρχουν πάντα. Από την ένταση του φυσικού φαινομένου μέχρι την αλόγιστη συμπεριφορά του ανθρώπου που κλείνει μόνος την οδό διαφυγής του. Ο κρατικός μηχανισμός, όμως, όπως και κάθε άλλη μορφή οργάνωσης που διαχειρίζεται την καθημερινή ζωή, οφείλει να θεωρεί τα εμπόδια δεδομένα και να αναζητεί τρόπους για την υπέρβασή τους. Να προνοεί και να σχεδιάζει πώς θα αντιμετωπίσει και την πιο έκτακτη κατάσταση.
