Η μάχη της ΕΛΛΑΚΤΩΡ

analyst

Εάν δεν αναβιώσει σύντομα ο κατασκευαστικός τομέας, από τον οποίο εξαρτώνται πάνω από 400 επαγγέλματα και αρκετές επιχειρήσεις η κρίση, η οποία έχει φτάσει πλέον στην κορυφή της χώρας, θα επιδεινωθεί – όταν την ίδια στιγμή φαίνεται να πλήττεται και ο πρωτογενής τομέας, τόσο λόγω της αδυναμίας χρηματοδότησης του, όσο και από τους υπερβολικούς φόρους, συν τις ασφαλιστικές εισφορές.

.του Άρη Οικονόμου

Επικαιρότητα

Το ότι η Ελλάδα φτάνει στο τέλος της, αδυνατώντας να ξεφύγει από την οκταετή βαθιά ύφεση που έχει πλέον εξαντλήσει τους πάντες, φαίνεται από τις δυσμενείς εξελίξεις στις λίγες μεγάλες επιχειρήσεις της – οι οποίες, πριν καταρρεύσουν παταγωδώς, χαρακτηρίζονται είτε από σκανδαλώδεις απάτες, είτε από ωραιοποιήσεις (=μαγειρέματα) των οικονομικών τους δεικτών, είτε από εμφυλίους πολέμους.

Με απλά λόγια, η κρίση έχει φτάσει πλέον στα υψηλότερα εισοδηματικά στρώματα της κοινωνίας – τα οποία είχαν δυστυχώς την ψευδαίσθηση όχι μόνο πως θα μείνουν ανέπαφα, αλλά ότι θα κερδίσουν από τη λεηλασία της Ελλάδας εκ μέρους των πιστωτών της, αρκεί να συνεργάζονταν στενά μαζί τους και να στήριζαν την πολιτική των μνημονίων.

Εν προκειμένω, ο χορός του Ζαλόγγου ξεκίνησε από την Folli-Follie, όταν τέθηκε στο στόχαστρο του επενδυτικού κεφαλαίου QCM – το οποίο την θεώρησε ως μία φούσκα του 1 δις €, σαν μία πυραμίδα απάτης καλύτερα, η οποία αργά ή γρήγορα θα έσπαζε/κατέρρεε (χρηματιστηριακή αξία σήμερα 321 εκ. €, αναστολή διαπραγμάτευσης της μετοχής). Δεν δοκιμάσθηκε όμως μόνο η εταιρεία από τις αποκαλύψεις των σκανδάλων αλλά, επίσης, η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς της πατρίδας μας – η οποία αποδείχθηκε πως λειτουργεί χειρότερα ακόμη και από την κυβέρνηση που διόρισε τον πρόεδρο της.

Στόχος η απορρύθμιση του χώρου. Της Μαρίας Θ. Μάρκου

Της Μαρίας Θ. Μάρκου

«Μπορεί η χαλάρωση των πολεοδομικών κανόνων να δώσει ώθηση στην οικονομία;» ρωτούσε ένας Βρετανός αρθρογράφος (1). Το 2012, η κυβέρνηση Κάμερον καταργούσε την αδειοδότηση για βοηθητικά κτίσματα στις πίσω αυλές των σπιτιών. Η «άρση των γραφειοκρατικών αγκυλώσεων» θα τόνωνε τη μικρή κατασκευαστική δραστηριότητα. Οι πολεοδομικοί κανόνες ήταν «ο μπαμπούλας που ακινητοποιεί την οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου και, για την επανεκκίνησή της, θα ‘πρεπε να ξεφορτωθούμε τους πολεοδόμους». Το άρθρο σχολίαζε ειρωνικά την επικαιρότητα ενός ερωτήματος που είχε τεθεί ήδη από τη Θάτσερ. Το ίδιο ερώτημα που το μνημόνιο διατύπωσε απερίφραστα και στην Ελλάδα.

Η «απορρύθμιση του χώρου» βρίσκεται πάντα στο κέντρο της νεοφιλελεύθερης ατζέντας ως συνθήκη ενίσχυσης του οικονομικού ανταγωνισμού σε πλανητική κλίμακα. Η απόσυρση του δημόσιου τομέα από το σχεδιασμό του χώρου και, στην πραγματικότητα, από το σχεδιασμό της ανάπτυξης θεωρείται αναγκαία για την απελευθέρωση της αγοράς κεφαλαίων, προϊόντων και υπηρεσιών. Στη θέση του κράτους, τους κανόνες υπαγωγής του σχεδιασμού στο «νόμο της αγοράς» θα τους επεξεργάζονται διεθνείς οργανισμοί, ΜΚΟ και κάθε είδους λόμπι.