Mωραίνει ο (Αμερικανός) Κύριος ον βούλεται απωλέσαι: O ΣΥΡΙΖΑ, οι μαθητές και η άκρα δεξιά.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός ηγήθηκε καταλήψεων στα νιάτα του, αλλά είναι και γονέας.

Θα όφειλε να γνωρίζει ότι ο τρόπος που ο ίδιος και το κόμμα του επέλεξαν για να αντιμετωπίσουν τους ξεσηκωμένους εναντίον της συμφωνίας των Πρεσπών μαθητές, με βρισιές δηλαδή και με ανυπόστατους χαρακτηρισμούς, που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα των καταλήψεων και τις αιτίες τους, αντί διαλόγου και επιχειρημάτων, είναι ο χειρότερος δυνατός.

Ακόμα και από την άποψη των στενών εκλογικών συμφερόντων και του όποιου μέλλοντος του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, όπως θα επιχειρήσουμε να δείξουμε στη συνέχεια. Στην πραγματικότητα, όλα όσα συμβαίνουν είναι συνέχεια των βασικών εσφαλμένων στρατηγικών παραδοχών (όπως το «οι Αμερικανοί είναι φίλοι μας») και επιλογών προσωπικού της ηγεσίας αυτού του κόμματος, που έγιναν από το 2012 ήδη, το οδήγησαν στην πανωλεθρία του 2015 και το οδηγούν τώρα – και τη χώρα μαζί – σε νέες περιπέτειες.

Τα όσα σήμερα ακούγονται από τα μεγάφωνα της κυβερνητικής προπαγάνδας εναντίον των καταληψιών θυμίζουν έντονα όσα έλεγε η ΥΕΝΕΔ του Παπαδόπουλου εναντίον των φοιτητών του Πολυτεχνείου το 1973. Τότε, οι νέοι στους δρόμους ήταν υποκινούμενοι αναρχοκομμουνιστές, τώρα είναι υποκινούμενοι εθνικιστές και φασίστες. Δεν υπήρχε πιθανότητα κάποιος να αντιτίθεται στην αποτρόπαιη χούντα του Παπαδόπουλου, που είχε επιβάλλει η αμερικανική CIΑ και να μην είναι ξενοκίνητος κομμουνιστής ή αναρχικός. Σήμερα, δεν μπορεί να υπάρχει άνθρωπος που να αντιτίθεται στην επιβληθείσα από τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ Συμφωνία των Πρεσπών και να μην είναι ακροδεξιός εθνικιστής και φασίστας. Προς στιγμήν μάλιστα, το καλοκαίρι, είχε γίνει και ξενοκίνητος!

Το επίδικο μιας πολιτικής διαμάχης

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Μιχάλη Χατζηκωνσταντίνου

chatzikon@parliament.gr

Από τη στιγμή που μεταφέρθηκε στις σελίδες των πολιτικών ειδήσεων, αντί του εκπαιδευτικού ρεπορτάζ, το ζήτημα των καταλήψεων στη Βόρεια Ελλάδα για το Μακεδονικό αντιμετωπίζεται από τους περισσότερους ως μια ακόμη ευκαιρία για μια σκληρή όσο και φθηνή κομματική διαμάχη. Ποιος πολιτικός είπε τι, τι έλεγε πριν, τι λέει τώρα. Ναι μεν αλλά…

Όσοι εμπλέκονται με τέτοιους όρους σε αυτή τη διαμάχη δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται ότι το επίδικο εδώ δεν είναι η Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά η διαχρονική προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να διεισδύσει στα σχολεία, στα γυμναστήρια και τα γήπεδα. Να ριζώσει δηλαδή στην καρδιά των νέων και να τους μετατρέψει σε όργανα τυφλής βίας. Σε Λαγούς και Κασιδιάρηδες. 

Το Μακεδονικό είναι απλώς η αφορμή. Άλλωστε, στο παρελθόν ο διακαής πόθος των χρυσαυγιτών να διαβούν τις σχολικές πύλες ενδύθηκε τον μανδύα διεκδικήσεων δήθεν κατά του συστήματος ή του «μεταναστευτικού κινδύνου» και υπέρ της «ασφάλειας των πολιτών». Κηρύγματα μίσους, ρατσισμού, μισαλλοδοξίας που δεν είχαν την παραμικρή σχέση με την εκπαιδευτική διαδικασία, όπως φυσικά και οι κινητοποιήσεις στα σχολεία για το Μακεδονικό. 

Προκήρυξη του Άρδην για τις μαθητικές καταλήψεις

ardin-rixi

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΔΗΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Eδώ και μερικές βδομάδες έχουν ξεκινήσει καταλήψεις διαμαρτυρίας των μαθητών  υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας, και ενάντια στην Συνθήκη των Πρεσπών. Το κίνημα αυτό αποτελεί εξέλιξη της γενικής κινητοποίησης που ξεκίνησε από τα συλλαλητήρια σε όλες σχεδόν της πόλεις της Ελλάδας και εκφράστηκε και στις συμβολικές πράξεις διαμαρτυρίας κατά τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου.

Η κυβέρνηση, για να δικαιολογήσει την ενδοτικότητά της απέναντι σε Σκοπιανούς και Αλβανούς και την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών, βάζει μπροστά την εμφυλιοπολεμική συκοφαντία  και καταδικάζει τις κινητοποιήσεις ως υποκινούμενες από τους φασίστες. Στην πραγματικότητα είναι αυθόρμητες, γιατί ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της νεολαίας, ιδίως στη Μακεδονία, αντιδρά απέναντι στο ξεπούλημα και τον εθνομηδενισμό που διοχετεύει η κυβέρνηση στα σχολεία, θέλοντας να καταργήσει τις εθνικές γιορτές και την ιστορική μνήμη του ελληνισμού.

Σε αυτό το κίνημα  υπάρχει μια κρυμμένη δυναμική. Η αναγέννηση του πατριωτικού αισθήματος μέσα στην νεολαία ωθεί κομμάτια της να θέσουν σε πρώτη προτεραιότητα το «εμείς», μιλώντας για λογαριασμό της κοινωνίας ως συνόλου, με τρόπο που έχει να συμβεί εδώ και πολλές δεκαετίες. Ουσιαστικά από την περίοδο των κινητοποιήσεων για την Κύπρο στη δεκαετία του 1960 και του 1970.

Lotta Continua: Καταλαμβάνοντας την πόλη-Κοινωνικός αγώνας στην Ιταλία,1971-1973 – ΜΕΡΟΣ Ε

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Αναδημοσιεύουμε το τελευταίο από τα 5 μέρη του κειμένου της Lotta Continua που γράφτηκε κατά τη διάρκεια της όξυνσης του κοινωνικού αγώνα για την κατοικία, στην Ιταλία.* Πρωτότυπο κείμενο Take over the city – Community struggle in Italy, 1973 - Μετάφραση και επιμέλεια από τα ιταλικά στα αγγλικά από τον Ernest Dowson, δημοσιευμένο για πρώτη φορά στο Radical America, Vol.7 no.2, Μάρτιος – Απρίλιος 1973 .
 
κατεβάστε το pdf εδώ  βρείτε το πρωτότυπο εδώ

Ο ΝΟΤΟΣ

Η οικονομική ανάπτυξη της Ιταλίας ήταν άνιση από την αρχή – ο Βορράς αναπτυσσόταν ταχύτερα από το Νότο. Η υψηλή ανεργία και οι χαμηλοί μισθοί ανάγκασαν εκατομμύρια να μεταναστεύσουν. Στα χρόνια του οικονομικού boom, 1959 με 1963, σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι μετοίκησαν στο βορρά. Η διαδικασία αυτή επιταχύνθηκε από τη μηχανοποίηση της γεωργίας. Μεταξύ 1951 και 1970, ο αριθμός των απασχολούμενων στη γεωργία έπεσε από τα 7.200.000 στα 3.800.000 – από μια εργατική δύναμη σχεδόν σταθερή 20.000.000. Όπως και σε άλλες χώρες της ενιαίας αγοράς, μόνο οι μεγαλύτεροι αγρότες ευδοκίμησαν.

Lotta Continua: Καταλαμβάνοντας την πόλη-Κοινωνικός αγώνας στην Ιταλία,1971-1973 – ΜΕΡΟΣ Δ

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Αναδημοσιεύουμε το 4ο από τα 5 μέρη του κειμένου της Lotta Continua που γράφτηκε κατά τη διάρκεια της όξυνσης του κοινωνικού αγώνα για την κατοικία, στην Ιταλία.* Πρωτότυπο κείμενο Take over the city – Community struggle in Italy, 1973 - Μετάφραση και επιμέλεια από τα ιταλικά στα αγγλικά από τον Ernest Dowson, δημοσιευμένο για πρώτη φορά στο Radical America, Vol.7 no.2, Μάρτιος – Απρίλιος 1973 .
κατεβάστε το pdf εδώ  βρείτε το πρωτότυπο εδώ

ΡΩΜΗ

Η Ρώμη είναι μια από τις πρώτες στάσεις στο δρόμο όσων άφηναν τη γη του νότου για τις βιομηχανικές πόλεις του βορρά. Μεταξύ του1951 και του 1969, ο πληθυσμός της πόλης αύξανε κατά 60.000 το χρόνο. Υπάρχουν λίγες κανονικές δουλειές για αυτούς τους μετανάστες, αφού εκτός από τις βιομηχανίες και την κατασκευή, οι περισσότερες δουλειές είναι διοικητικές και δίνονται σαν «χάρη», με την υπόδειξη των ντόπιων πολιτικών. Υπάρχουν 40.000 άνεργοι, πολλοί από αυτούς νέοι.


Από τη στιγμή που είναι πολιτική της άρχουσας τάξης να κάνουν τους εργάτες να μετακινούνται προς τις βιομηχανικές εργασίες στο βορρά, δεν υπάρχει κοινωνική κατοικία με χαμηλό νοίκι στη Ρώμη. 100.000 οικογένειες ζουν σε απομακρυσμένες παραγκουπόλεις. Οικοδόμοι, νέοι μετανάστες, άνεργοι εργάτες, συνταξιούχοι. Ζουν είτε σε παράγκες, είτε σε διαμερίσματα που τα μοιράζονται αρκετές οικογένειες. Άλλες 62.000 οικογένειες ζουν σε ιδιωτικές κατοικίες, με νοίκια από 40,000 ως 80,000 lira (450€ ως 900€ το μήνα).

Lotta Continua: Καταλαμβάνοντας την πόλη-Κοινωνικός αγώνας στην Ιταλία,1971-1973 – ΜΕΡΟΣ Γ

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Αναδημοσιεύουμε το 3ο από τα  5 μέρη του κειμένου της Lotta Continuaπου γράφτηκε κατά τη διάρκεια της όξυνσης του κοινωνικού αγώνα για την κατοικία, στην Ιταλία.* Πρωτότυπο κείμενο Take over the city – Community struggle in Italy, 1973 - Μετάφραση και επιμέλεια από τα ιταλικά στα αγγλικά από τον Ernest Dowson, δημοσιευμένο για πρώτη φορά στο Radical America, Vol.7 no.2, Μάρτιος – Απρίλιος 1973 .

κατεβάστε το pdf εδώ  βρείτε το πρωτότυπο εδώ

Καταλήψεις

Τώρα πια ήταν αναγκαίο, ο αγώνας στο Quarto Oggiaro να ειδωθεί ως μέρος της συνολικής εργατικής πάλης και να επεκταθεί σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής καταπίεσης – τιμές, υγεία, παιδεία, μεταφορές. Αυτό οδήγησε σε απαλλοτριώσεις τοπικών super markets και στις αποχές των μαθητών στα γυμνάσια, λόγω των υψηλών τιμών των βιβλίων.

Οι κάτοικοι του Quarto Oggiaro αρνήθηκαν να αλλάξουν τον αγώνα τους και να αφήσουν πολιτικά κόμματα και «αντιπροσώπους» της εργατικής τάξης, να τον εκμεταλλευτούν. Το Σωματείο των ενοικιαστών είναι μια μαζική συνέλευση, ανεξάρτητη από κόμματα και συνδικάτα. Η κίνηση του Κομμουνιστικού Κόμματος που θέλησε να στείλει αίτηση στο Κοινοβούλιο, θεωρήθηκε ως αστείο. Ταυτόχρονα, έγινε αντιληπτό ότι ο αγώνας για την κατοικία δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στον αγώνα των κατοίκων πάνω στο ζήτημα του ενοικίου. Με τις δικές τους πρωτοβουλίες ενώθηκαν όσοι αρνούνταν να πληρώσουν τα νοίκια, όσοι αντιμετώπιζαν την απειλή της έξωσης, όσοι καταλάμβαναν στέγη και άστεγες οικογένειες. Μετά από κάποιες μεμονωμένες καταλήψεις στο Quarto Oggiaro και στο κοντινό Galaterese, όπου 10 οικογένειες κατάλαβαν ένα κτίριο το Σεπτέμβριο του 1970, ο κόσμος άρχισε να ετοιμάζεται για μαζικές καταλήψεις, που πραγματοποιήθηκαν στις αρχές του 1971.

Lotta Continua: Καταλαμβάνοντας την πόλη-Κοινωνικός αγώνας στην Ιταλία,1971-1973 – ΜΕΡΟΣ Β

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

 Αναδημοσιεύουμε το 2ο από τα  5 μέρη του κειμένου της Lotta Continua που γράφτηκε κατά τη διάρκεια της όξυνσης του κοινωνικού αγώνα για την κατοικία, στην Ιταλία.* Πρωτότυπο κείμενο Take over the city – Community struggle in Italy, 1973 - Μετάφραση και επιμέλεια από τα ιταλικά στα αγγλικά από τον Ernest Dowson, δημοσιευμένο για πρώτη φορά στο Radical America, Vol.7 no.2, Μάρτιος – Απρίλιος 1973 .
 
κατεβάστε το pdf εδώ  βρείτε το πρωτότυπο εδώ

ΜΙΛΑΝΟ

Το Μιλάνο είναι η μεγαλύτερη βιομηχανική πόλη της Ιταλίας. Εκτός από το μεγάλο αριθμό μεσαίων εργοστασίων, υπάρχουν και κάποια τεράστια εργοστασιακά συγκροτήματα – ΟΜ (φορτηγά), Pirelli (ελαστικά), Sit Siemens (ηλεκτρικά), Alfa-Romeo (αυτοκίνητα). Μαζί με το Τορίνο, το Μιλάνο προσελκύει 2.000 εργάτες το μήνα από το Νότο. Κατά τη διάρκεια του «Θερμού Φθινοπώρου»[4] το 1969, οι μετανάστες εργάτες ήταν πολύ μαχητικοί. Η πιο σημαντική πτυχή αυτών των αγώνων ήταν ότι δόθηκε ένα μάθημα στο λαό για το πώς να οργανώνεται μόνος του και να διεκδικεί τα δικαιώματα του. Στην Pirelli, για παράδειγμα, ο αγώνας οργανώθηκε μέσω του Σωματείου Βάσης (United Base Committee) που συστάθηκε με την υποστήριξη των φοιτητών. Η εμπειρία αυτή ήταν η προϋπόθεση για την οργάνωση των πιο γενικευμένων αγώνων που αναπτύχθηκαν και εκτός των εργοστασίων.



Το Μιλάνο είναι χωρισμένο σε τέσσερις ζώνες:

Η «βία» της υποκρισίας!

real.gr

του Νίκου Χατζηνικολάου

Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ των αστυνομικών αρχών στη Βίλα Αμαλίας και η διακοπή της πολυετούς κατάληψής της επανέφεραν στην ημερήσια διάταξη του πολιτικού μας διαλόγου τα -«καυτά» προεκλογικά, αλλά «ξεχασμένα» μετεκλογικά- θέματα της ασφάλειας των πολιτών και της ευνομίας στα μεγάλα αστικά κέντρα. Αναδείχθηκε με τον τρόπο αυτό για άλλη μια φορά το μεγάλο έλλειμμα σοβαρότητας που μαστίζει την πολιτική μας σκηνή. Γιατί βέβαια πώς αλλοιώς να σχολιάσει κανείς το γεγονός ότι για τα ελληνικά κόμματα και τους εκπροσώπους τους ακόμη και το κατεξοχήν αυτονόητο, δηλαδή η εφαρμογή του νόμου, καθίσταται αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης και διαμάχης; Πώς αλλοιώς να σχολιάσει κανείς, αν όχι ως απόδειξη έλλειψης στοιχειώδους υπευθυνότητας, το γεγονός ότι οι πολιτικοί μας ταγοί ψηφοθηρούν απροκάλυπτα, μετατρέποντας συχνά σε πεδίο σύγκρουσης το κέντρο της Αθήνας και άλλων μεγάλων πόλεων, άλλοι ανεχόμενοι ή και ενθαρρύνοντας συχνά την ανομία και άλλοι εμφανιζόμενοι με τη ρομφαία του νόμου στα χέρια, ως... ελευθερωτές και τιμωροί;