14 Ιουλίου 1789: Εφοδος στη Βαστίλη. Αρχίζει η μεγάλη Γαλλική Επανάσταση!

Νέα Κρήτη

Σαν σήμερα, στις 14 Ιουλίου του 1789, ο λαός του Παρισιού ξεσηκώνεται κατά του βασιλιά και του φεουδαρχικού καθεστώτος της Γαλλίας. Πρώτος στόχος το τρομερό φρούριο της Βαστίλης, σύμβολο της εκμετάλλευσης αλλά και της καταπίεσης, όπου φυλακίζονταν οι «εχθροί» του θρόνου. Η πτώση της Βαστίλης σήμανε την έναρξη της μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης.

Τα γεγονότα

Το αίτημα της ανερχόμενης αστικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων να συγκληθεί η Γενική Συνέλευση των Τάξεων (είχε να συγκληθεί 175 χρόνια) αντιμετωπίζεται αρνητικά από το βασιλιά Λουδοβίκο τον 16ο.

Γκραβούρα εποχής που απεικονίζει τη Γενική Συνέλευση των Τάξεων

Στις αρχές του Ιούλη 1789, οι εκπρόσωποι της «τρίτης κάστας» επιβάλλουν τη σύγκληση της Συνέλευσης και της προσδίδουν ρόλο συντακτικό. Ο βασιλιάς αντιδρά και συγκεντρώνει δυνάμεις στο Παρίσι για να χτυπήσει τη Συνέλευση, ενώ στις 11 Ιούλη απολύει τον αγαπητό στο λαό υπουργό Οικονομικών Νέκερ.

Στις 12 Ιούλη γίνονται οι πρώτες συγκρούσεις ανάμεσα στο λαό και το στρατό. Στις 13 Ιούλη, η πρωτεύουσα αναστατώνεται από τις κωδωνοκρουσίες, που καλούν το λαό να ξεσηκωθεί.french_revolutionΟι δρόμοι και οι πλατείες πλημμυρίζουν από εργάτες, βιοτέχνες, μικρέμπορους, υπάλληλους και φοιτητές. Ο λαός αρχίζει να οπλίζεται με δεκάδες χιλιάδες όπλα, που άρπαξε από τους στρατώνες.

Αλλά η κυβέρνηση κρατάει στα χέρια της ένα τρομερό φρούριο - τις φυλακές της Βαστίλλης. Οι οχτώ πύργοι του φρουρίου αυτού, που προστατεύονταν γύρω γύρω από δυο βαθιά χαντάκια, έδιναν την εντύπωση πως το φρούριο αυτό ήταν το ακατάλυτο κάστρο της απολυταρχίας.

Η republique και ο «αδιάφθορος» – Αρετή και Τρομοκρατία

Γράφει ο Στάθης Ανδρέου  – 

Από την 9η Θερμιδώρ και μετά, τόνοι μελάνι χύθηκαν για να αποκαλύψουν στην κοινή γνώμη και στην Ιστορία το αποκρουστικό πρόσωπο του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου. Στην Παλινόρθωση, μέχρι και το όνομά του απαγορεύτηκε στην προσπάθεια να ξορκιστεί το φάντασμά του –κυρίως οι ιδέες του– από τις μνήμες των ανθρώπων.

Αργότερα, όταν τα πάθη άρχισαν να ξεθωριάζουν, πολλοί μελετητές δοκίμασαν –και στο επιστημονικό πεδίο το κατόρθωσαν– να ανασυστήσουν την βιογραφία του, να αποκαταστήσουν το όνομά του και να μελετήσουν τις ιδέες του από μιαν άλλη σκοπιά. Ειδικά η σοβιετική ιστοριογραφία, που έβλεπε στον επαναστατικό ιακωβινισμό την αντανάκλαση της δικής της επανάστασης, εντρύφησε σε βάθος στα κείμενα του Ροβεσπιέρου.

Δεν θα σταθούμε εδώ ούτε στην λυσσαλέα κριτική που ασκήθηκε από την αστική ιστοριογραφία στην Τρομοκρατία, ούτε στην μαρξιστική υπεράσπισή της. Θεωρούμε ότι υπάρχουν μερικά σημεία στην πολιτική του Ροβεσπιέρου που θα παραμένουν τουλάχιστον δυσνόητα, εάν δεν τα δούμε μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο.

Εξηγούμαστε: Η σκέψη του Ροβεσπιέρου φαίνεται να έχει ως αφετηρία μια θέση υπέρ της Συνταγματικής Μοναρχίας και να καταλήγει στην υπερεπαναστατική λαϊκή δημοκρατία. Πρόκειται για ένα τεράστιο θεωρητικό άλμα, όχι παράλογο αν αναλογιστούμε ότι οι ιδέες, όχι μόνο του Ροβεσπιέρου, αλλά και όλων των πρωταγωνιστών εκείνης της εποχής, σφυρηλατήθηκαν μέσα στον αχό της επανάστασης. Εξαίρεση ο Μαρά, ο οποίος φαίνεται να ήταν ιδιαίτερα διορατικός και προεπαναστατικά.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Πηγή : babushka , τεύχος 24

Η γαλλική κοινωνία του 18ου αιώνα ήταν οργανωμένη σε τρεις θεσμοθετημένες τάξεις (οι άνθρωποι κατατάσσονταν σε αυτές με κριτήριο την καταγωγή τους και τα προνόμια που τους είχαν απονεμηθεί από τον ηγεμόνα): τον κλήρο (0,5% του πληθυσμού), τους ευγενείς (1,5% του πληθυσμού) και την τρίτη τάξη (98% του πληθυσμού), που την αποτελούσαν όλοι όσοι δεν ανήκαν στις δύο προηγούμενες τάξεις, δηλαδή οι αστοί, οι αγρότες και οι εργάτες. Ο κλήρος και οι ευγενείς είχαν προνόμια, ενώ η τρίτη τάξη είχε μόνο υποχρεώσεις (πλήρωνε το σύνολο των φόρων, τη στιγμή που οι άλλες τάξεις δεν φορολογούνταν). Η κατάσταση αυτή, το παλαιό καθεστώς, γεννούσε τη δυσαρέσκεια, ιδίως της αστικής τάξης (του ανώτερου στρώματος της τρίτης τάξης), η οποία, αν και δέσποζε στην οικονομία, ήταν αποκλεισμένη από τη λήψη των πολιτικών αποφάσεων. Παράλληλα, η δυσφορία εξαπλωνόταν στο σύνολο της τρίτης τάξης, καθώς, από τα μέσα του 18ου αιώνα, οι συνθήκες ζωής επιδεινώνονταν διαρκώς. Μάλιστα, κατά τον φοβερό χειμώνα του 1788-1789, η πείνα οδήγησε τον λαό σε λεηλασίες πλούσιων σπιτιών και κρατικών αποθηκών.

Η ΕΠΟΧΗ

ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

ΠΕΡΙ ΑΧΡΟΝΩΝ ΦΩΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΣΚΟΤΙΩΝ....

Αριστόβουλος

του Παναγιώτη Γεννημματά

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη νομίζω ιστορική σοφία για να καταλήξει κανείς στην αξιολόγηση ότι ο 18ος ευρωπαϊκός αιώνας υπήρξε ο κολοφών του ιστορικού συστήματος αξιών που συνιστά τον λεγόμενο δυτικό πολιτισμό. Η νέα ανθρωπολογία που αναδύθηκε κατά την περίοδο της Αναγέννησης μέσα από την αναδιαπραγμάτευση του χριστιανισμού με τις κλασικές αρχαιοελληνικές ανθρωπιστικές αξίες, μέσα στον 18ο αιώνα συγκεκριμενοποιήθηκε σε ολοκληρωμένο σύστημα πολιτικών και ηθικών αξιών που συγκροτεί τον ανθρωπιστικό φιλελευθερισμό της Δύσης. 

Το ιδεολογικό περιεχόμενο του αιώνα (αναγεννησιακός ανθρωπισμός-πολιτικός φιλελευθερισμός) έχει επικρατήσει να λέγεται “ Διαφωτισμός” και συνδέεται με τις ανθρώπινες αξίες εν ονόματι των οποίων (και με τη διεκδίκηση των οποίων) η ανερχόμενη από τον ύστερο μεσαίωνα αστική τάξη, στην Γαλλία κυρίως και στην Αγγλία, επιζητούσε να επενδύσει την κοινωνική της αναρρίχηση και να εγκαταστήσει την ιδεολογική της ηγεμονία στις πιο ανεπτυγμένες ευρωπαϊκές οικονομίες. Η συγκεκριμένη ιστορικο-κοινωνική διαδικασία και η σύστοιχη ιδεολογική της επένδυση βρήκε την απόλυτη ιστορική της δικαίωση με την Γαλλική Επανάσταση, δια μέσου της οποίας η ιδεολογική ηγεμονία των αστικών στρωμμάτων της γαλλικής κοινωνίας αναδείχτηκε σε ολοκληρωμένη πολιτική εξουσία.

Το φαινόμενο της πολιτικής (και όχι μόνο) πανούκλας δεν γνωρίζει εθνικά σύνορα

Νέα Κρήτη

To φαινόμενο της πολιτικής πανούκλας εξαπλώνεται ταχύτατα χωρίς να γνωρίζει εθνικά σύνορα και ιδιαίτερες αντιστάσεις. Παρουσιάζεται σε περιόδους κρίσης. Κρίσης οικονομικής-κοινωνικής-πολιτικής-πολιτισμικής. Δεν είναι σημερινό μόνον φαινόμενο. Το βρήκαμε παραμονές της Γαλλικής Επανάστασης, το συναντήσαμε και στο μεσοπόλεμο, η παγκόσμια πολιτική ιστορία βρίθει τέτοιων εμφανίσεων.

Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης

Ο νεοπαγής αυτός όρος στην πολιτική επιστήμη εξετάζει τον ρόλο του ατόμου, άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενο, ως υποκειμένου στα ζητήματα της πολιτικής συμπεριφοράς-της άσκησης της πολιτικής και όχι μόνον εξουσίας. Είναι αποδεκτό, ότι κάθε πράξη-κάθε ενέργεια μας έχει ως αίτιο εμφάνισης της, την οικονομία. Είναι, όμως, εμποτισμένη από πολιτική δυνητικότητα, δηλαδή μπορεί να επιφέρει άμεσα ή έμμεσα πολιτικά αποτελέσματα. Μας ενδιαφέρει, λοιπόν, να εξετάσουμε όχι μόνον τη συμπεριφορά των διαφόρων κοινωνικών ομάδων, αλλά και των ατόμων σε αυτές τις περιόδους της κρίσης. Μόνον έτσι διαμορφώνεται πληρέστερα η εικόνα της κοινωνίας, που βιώνει την οποιαδήποτε κρίση. Να δανειστούμε την σκέψη του Αριστοτέλη περί ευδαιμονίας, που πρέπει είναι και ο στόχος του ανθρώπου. Ανέφερε, λοιπόν ότι την ευδαιμονία την εξασφαλίζουν οι άνθρωποι μόνο με την κατάκτηση της αρετής- και αυτή με την σειρά της πραγματώνεται μέσα από την καθημερινή συμπεριφορά και δράση τους.

Η μελέτη των αρετών από τον Αριστοτέλη έγινε, γιατί θεωρούσε πως μέσω αυτών, οι άνθρωποι θα γίνουν και καλύτεροι ως άτομα, αλλά και επειδή η απόκτηση τους, θα τους έκανε να λειτουργούν σωστά μέσα στην πόλιν. Ο στόχος της πόλεως είναι η ευδαιμονία (-στοχάζεται- του κυριωτάτου πάντων των αγαθών). Επομένως, το υπέρτατο αγαθό για το άτομο ταυτίζεται με το υπέρτατο αγαθό για την πόλιν. Το άτομο επιτυγχάνει με τις πράξεις του την ευδαιμονία, με τις πράξεις του ως πολίτης θα επιτευχθεί και το υπέρτατο αγαθό για την πόλιν. Η τελευταία είναι ένα "όλον" που απαρτίζεται από πολίτες. Η συμπεριφορά τους έχει πολιτικό περιεχόμενο και από τις πράξεις τους θα εξαρτηθεί αν η πόλις θα οδηγηθεί στο επιδιωκόμενο "τέλος", στην ευδαιμονία. Η συλλογική ευδαιμονία θα επιφέρει αναπόδραστα και την ατομική. Αφού το "μέρος" (άτομο) βρίσκεται σε άμεση εξάρτηση από το "όλον" (πόλις).

Οι θεωρητικές ρίζες της Γαλλικής Επανάστασης (1789 – 1794)

Νέα Κρήτη

Τις αντιφεουδαρχικές επαναστάσεις πρώτη τις γνώρισε η Δυτική Ευρώπη. Κατά τον Φ. Ενγκελς «ο αγώνας της ευρωπαϊκής τάξης εναντίον του φεουδαρχισμού έφτασε ως την ανώτερη ένταση σε τρεις μεγάλες αποφασιστικές επαναστάσεις» που είναι: Ο πόλεμος των χωρικών στη Γερμανία το 1525, η αγγλική επανάσταση του 1642 - '49 και η μεγάλη Γαλλική Επανάσταση του 1789 - '94, η οποία κατέχει την κορυφαία θέση και συγκλόνισε όλο τον κόσμο.

Η Γαλλική Επανάσταση, με βίαια μέσα, ανέτρεψε την εξουσία της φεουδαρχικής αριστοκρατίας, κατήργησε τη μοναρχία και τα προνόμια των ευγενών, εγκαθίδρυσε την πολιτική κυριαρχία της αστικής τάξης, καθιέρωσε αστικούς θεσμούς στη γαλλική κοινωνία, δημιούργησε εθνικό στρατό, διαχώρισε την εκκλησία από το κράτος, συνέβαλε στην ενίσχυση και στην κυριαρχία των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής που έχουν ως κυριότερο χαρακτηριστικό γνώρισμα την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και την εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας. Με τη Γαλλική Επανάσταση, για πρώτη φορά στην ιστορία, ο λαός αναλαμβάνει το ρόλο του πρωταγωνιστή στην εξέλιξη των ιστορικών πραγμάτων, χωρίς ωστόσο να μπορέσει να επιβάλει τελικώς τα δικά του συμφέροντα.

Αποτέλεσμα μακράς κοινωνικής διεργασίας

Η Γαλλική Επανάσταση δεν ήταν τυχαίο φαινόμενο, μια παρέκκλιση από το «φυσιολογικό» δρόμο ανάπτυξης της κοινωνίας, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι αστοί ιστορικοί - ιδεολόγοι. Τα αίτιά της βρίσκονται στις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν στη Γαλλία εκείνη την εποχή και συνδέονται με την ανάπτυξη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, της βιομηχανίας, του προλεταριάτου, του εμπορίου, την εξασθένιση του φεουδαρχικού συστήματος, τον εμπλουτισμό της ανερχόμενης αστικής τάξης, η οποία είχε στα χέρια της την οικονομική δύναμη, όμως επιθυμούσε φορολογικές μεταρρυθμίσεις και ιδιαιτέρως την άνοδό της στην πολιτική εξουσία. Η επανάσταση ήταν αποτέλεσμα μιας μακράς κοινωνικής διεργασίας, προϊόν ιστορικών αναγκών, το αποκορύφωμα της βαθιάς ταξικής πάλης.

Ο εορτασμός της ενότητας των επαναστατών στις 10 Αυγούστου 1793 στην πλατεία της Επανάστασης. Ο λαός καταστρέφει τα εμβλήματα της μοναρχίας

Στα όπλα πολίτες!

Νέα Κρήτη

Σαν σήμερα, στις 24 Απριλίου 1792, γράφτηκε η Μασσαλιώτιδα (Marseillaise), πολεμικό επαναστατικό άσμα, που έγινε ο ύμνος της Γαλλικής Επανάστασης και κατόπιν Εθνικός Ύμνος της Γαλλίας. Συνθέτης του έργου ήταν ο λοχαγός του Μηχανικού Κλοντ Ζοζέφ Ρουζέ ντε Λιλ και ονομάστηκε αρχικά  Πολεμικό Άσμα για τη Στρατιά του Ρήνου.

Μασσαλιώτιδα (Marseillaise) ονομάστηκε, επειδή τραγουδήθηκε από τους στρατιώτες της Μασσαλίας που έφτασαν στο Παρίσι και συμμετείχαν στην εξέγερση της 10ης Αυγούστου 1792, η οποία οδήγησε στην κατάργηση της Μοναρχίας, μεσούσης της Γαλλικής Επανάστασης. Η Μασσαλιώτιδα έγινε για πρώτη φορά Εθνικός Ύμνος της Γαλλίας στις 14 Ιουλίου 1795, ανήμερα της έκτης επετείου από την Πτώση της Βαστίλης.

Απαγορευμένη κατά τη διάρκεια της Αυτοκρατορίας και της Παλινόρθωσης, επειδή θεωρήθηκε επαναστατικό τραγούδι, η Μασσαλιώτιδα ξαναβρήκε την αίγλη της στην Επανάσταση του 1830, όταν ο Εκτόρ Μπερλιόζ την ενορχήστρωσε και την αφιέρωσε στον Ρουζέ Ντε Λιλ. Απαγορεύθηκε εκ νέου από το φιλοναζιστικό καθεστώς του Βισί, κατά τη διάρκεια του Β" Παγκοσμίου Πολέμου. Το Σεπτέμβριο του 1944, με εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας, η Μασσαλιώτιδα παίζεται στα σχολεία για να γιορτασθεί η Απελευθέρωση και να τιμηθούν οι μάρτυρες. Τα Συντάγματα του 1946 και 1958 καθιέρωσαν την Μασσαλιώτιδα ως τον Εθνικό Ύμνο της Γαλλίας (Άρθρο 2).

Για τις αρχές της Πολιτικής Ηθικής. [Ι]

Νέα Κρήτη

Ο Ροβεσπιέρος παρουσίασε στην Συμβατική, εξ ονόματος της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας, τις καταστατικές ηθικές αρχές της γαλλικής κυβέρνησης, ένα μήνα πριν από τα ψηφίσματα του Σαιν-Ζυστ κατά τον μήνα Βαντόζ (Τα ψηφίσματα του μήνα Βαντόζ είχαν στόχο την κατάσχεση της περιουσίας των «εχθρών της επανάστασης» και το μοίρασμα της στους φτωχούς, που δεν είχαν ακόμη προλάβει καλά-καλά να τεθούν σε εφαρμογή και καταργήθηκαν). Ο λόγος αντιτάσσεται και στις δύο «αντίπαλες φατρίες», τους «μετριοπαθείς» (Κάμιλλος Ντεμουλέν) και τους «υπερεπαναστάτες» (Εμπέρ).

Πολίτες αντιπρόσωποι του λαού,

Εκθέσαμε, πριν από λίγο καιρό, τις αρχές της εξωτερικής μας πολιτικής: είμαστε σήμερα εδώ για να αναπτύξουμε τις αρχές της εσωτερικής μας πολιτικής.

Αφού για καιρό πορεύτηκαν στα τυφλά, σαν να τους παρέσυρε το ρεύμα των αντίπαλων φατριών, οι αντιπρόσωποι του γαλλικού λαού τελικά επέδειξαν χαρακτήρα και ανέδειξαν κυβέρνηση. Μια αιφνίδια αλλαγή στις τύχες του έθνους ανήγγειλε στην Ευρώπη την αναγέννηση που συντελέστηκε στην εθνική αντιπροσωπεία. Όμως, ακόμα και τώρα που μιλάω, οφείλουμε να δεχθούμε πως καθοδηγήθηκε, σε τούτες τις τόσο θυελλώδεις περιστάσεις, από την αγάπη για το αγαθό και από την αίσθηση των αναγκών της πατρίδας, κι όχι από μια επακριβή θεωρία και συγκεκριμένους κανόνες συμπεριφοράς, που δεν είχαμε καν την ευχέρεια να σχεδιάσουμε.

Για το ασημένιο μάρκο [Ι]

Νέα Κρήτη

Από το πάντα ποιοτικό blog του Ηρακλειώτη νομικού Γιώργου Φραγκούλη αντιγράφω 

Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος, Αρετή και Τρομοκρατία [έκδοση ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ, 2008, μετάφραση Θάνου Σαμαρτζή, σελίδες 68-79. Συζητήθηκε ο λόγος αυτό τον Απρίλιο 1791].Ο ακόλουθος λόγος δεν εκφωνήθηκε ποτέ, αλλά τυπώθηκε και συζητήθηκε στις λαϊκές εταιρείες. Ο Ροβεσπιέρος εναντιώνεται εδώ στη διάκριση ανάμεσα σε «παθητικούς» και «ενεργούς» πολίτες, βάσει της οποίας μόνο εκείνοι που ήταν σε θέση να πληρώσουν μια εισφορά που αντιστοιχούσε σε εργασία τριών ημερών είχαν δικαίωμα ψήφου. Επιπλέον, μόνο εκείνοι που ήταν σε θέση να καταβάλουν έναν υψηλό φόρο -ένα ασημένιο μάρκο— μπορούσαν να παρουσιαστούν ως υποψήφιοι. Από τα εφτά εκατομμύρια (άρρενες) πολίτες, τα τρία εκατομμύρια κατ' αυτό τον τρόπο αποκλείονταν και λογίζονταν ως «παθητικοί» πολίτες. Το Σύνταγμα του 1791 αναγνώρισε αυτή την διάκριση, εγκαθιδρύοντας έτσι ένα περιορισμένο δικαίωμα ψήφου. Το σχεδόν καθολικό δικαίωμα ψήφου επιτεύχθηκε μονάχα με την πτώση της μοναρχίας και την εκλογή της Συμβατικής. Εκπληκτικός Ροβεσπιέρος! Θυμηθείτε και τις απόψεις του Παναγιώτη Κανελλόπουλου για τον Ροβεσπιέρο εδώ και εδώ.

Κύριοι,

Ένιωσα για μια στιγμή αμφιβολία για το αν έπρεπε να σας παρουσιάσω τις ιδέες μου σχετικά με τα μέτρα που φάνηκε πως υιοθετήσατε. Είδα όμως ότι είχα να επιλέξω ανάμεσα στο να υπερασπιστώ την υπόθεση του έθνους και της ελευθερίας και στο προδώσω την υπόθεση αυτή με τη σιωπή μου. Δεν δίστασα άλλο. Ανέλαβα μάλιστα αυτό το έργο με μια πιο στέρεη εμπιστοσύνη, καθώς το μεγαλειώδες πάθος για τη δικαιοσύνη και το δημόσιο καλό, το οποίο μου επέβαλε το έργο αυτό, μας ήταν κοινό, και είναι τις δικές σας αρχές και την δική σας αυθεντία που επικαλούμαι προς υποστήριξη τους.

Για ποιο λόγο είμαστε συγκεντρωμένοι σε τούτο τον ναό των νόμων; Αναμφίβολα, για να δώσουμε στο γαλλικό έθνος την δυνατότητα να ασκήσει τα απαράγραπτα δικαιώματα που ανήκουν σε όλους τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο σκοπός κάθε πολιτικού συντάγματος. Είναι δίκαιο, είναι ελεύθερο, αν τον εκπληρώνει- δεν είναι παρά μια προσβολή ενάντια στην ανθρωπότητα, αν του εναντιώνεται.

Αναγνωρίσατε οι ίδιοι αυτή την αλήθεια με τρόπο εκπληκτικό, όταν προτού ξεκινήσετε το μεγάλο σας έργο, αποφασίσατε ότι έπρεπε να διακηρυχθούν με επισημότητα αυτά τα ιερά δικαιώματα, που είναι σαν τις αιώνιες βάσεις πάνω στις οποίες οφείλει να οτηρίζεται τούτο το έργο:

«Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν ελεύθεροι και ίσοι ενώπιον του νόμου».

Για τις αρχές της επαναστατικής κυβέρνησης

Νέα Κρήτη

Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος, Λόγος του στη Γενική Συνέλευση στις 25/ 12/ 1793/ 5η Νιβόζ Έτους ΙΙ [Αρετή και Τρομοκρατία, έκδοση ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ, 2008, σε μετάφραση Θάνου Σαμαρτζή, σελίδες 201-215. Με μακροσελή πρόλογο το Σλαβόι Ζίζεκ].

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ Ροβεσπιέρος!! Για να δικαιωθεί η πεποίθηση μου πως, κάποιος είναι άξιος μονάχα όταν τον λασπολογούν και τον μισούν οι άλλοι. [Γ.Φ].

Ένα μήνα αφότου πέρασε το ψήφισμα τον Μπιγιώ-Βαρέν, ο Ροβεσπιέρος υπερασπίστηκε την αναγκαιότητα της Τρομοκρατίας. Ήταν μια απάντηση στους «Επιεικείς» και συγκεκριμένα στον Κάμιλλο Ντεμουλέν και την εφημερίδα του "Ο Παλιός Κορδελιέρος", που ασκούσαν σθεναρή κριτική στην Τρομοκρατία.

Πολίτες αντιπρόσωποι του λαού,

Οι επιτυχίες αποκοιμίζουν τις αδύναμες ψυχές, μα κεντρίζουν τις δυνατές. Ας αφήσουμε στην Ευρώπη και την ιστορία την περηφάνεια για τα θαύματα της Τουλόν [η Τουλόν ανακαταλήφθηκε στις 19-12-1793], κι ας ετοιμάσουμε νέους θριάμβους για την ελευθερία.

Οι υπερασπιστές της Λαϊκής Πολιτείας υιοθετούν τον κανόνα του Καίσαρα: πιστεύουν ότι δεν κατάφεραν τίποτα όσο απομένει ακόμα κάτι που δεν έχει γίνει. Μας μένουν ακόμα πολλοί κίνδυνοι, αρκετοί για να απασχολήσουν όλο μας τον ζήλο.

Η νίκη επί των Άγγλων και των προδοτών είναι κάτι αρκετά εύκολο για την ρώμη των δημοκρατικών στρατιωτών μας. Υπάρχει όμως μια επιχείρηση όχι λιγότερο σημαντική και περισσότερο δύσκολη: η διάλυση μέσα από μια σταθερή δράση των αιώνιων μηχανορραφιών, και ο θρίαμβος των αρχών πάνω στις οποίες πρέπει να εδράζεται η δημόσια ευημερία.

Αυτά είναι τα πρώτα καθήκοντα που επιβάλατε στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας.

Πρώτα θα αναπτύξουμε τις αρχές και την αναγκαιότητα της επαναστατικής κυβέρνησης. Θα καταδείξουμε κατόπιν την αιτία που τείνει να την παραλύσει εν τη γενέσει της.

Μ. Ροβεσπιέρος: Η «δικτατορία» του τρόμου

tvxs

Στις 6 Μαίου του 1758, γεννήθηκε ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος, ο Γάλλος επαναστάτης που από υπερασπιστής του γαλλικού λαού μετατράπηκε σε αιμοσταγή τρομοκράτη. Στην αρχή της Γαλλικής Επανάστασης κυριαρχούσαν οι «Γιρονδίνοι». Ο Ροβεσπιέρος τους κατήγγειλε για τα αντιλαϊκά και αντιδημοκρατικά μέσα που χρησιμοποιούσαν. Το 1793 οι «Ιακωβίνοι» με τον Ροβεσπιέρο πήραν την εξουσία και οδήγησαν τους «Γιρονδίνους» στη Λαιμητόμο, αφού προηγουμένως είχαν οδηγήσει και στην καρατόμηση του Λουδοβίκου. Μέχρι το θάνατο του Ροβεσπιέρου στη Γαλλία βασίλευε ο απόλυτος τρόμος.

Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου XVI το 1793, στην υπό επανάσταση Γαλλία, ξεκίνησε η «βασιλεία» του τρόμου. Το πρώτο θύμα ήταν η Μαρία Αντουανέτα. Είχε φυλακιστεί με τα παιδιά της και είχε απομακρυνθεί από το Λουδοβίκο. Αρχικά πήραν το γιο της Λουδοβίκο Κάρολο, ο οποίος εξαφανίστηκε κάτω από παράξενες συνθήκες. Στη συνέχεια «εγκαινίασε» μια σειρά δολοφονιών επιφανών και μη πολιτών. Η γκιλοτίνα, το νέο «μέσο» της Επανάστασης για ισόνομη δικαιοσύνη, είχε τεθεί σε λειτουργία. Δημόσιες εκτελέσεις θεωρούνταν εκπαιδευτικό θέαμα. Το Επαναστατικό Δικαστήριο διέταξε τις εκτελέσεις 2.400 ανθρώπων στο Παρίσι τον Ιούλιο του 1794. Σε όλη την ευρύτερη περιοχή της Γαλλίας, έχασαν τη ζωή τους 30.000 άνθρωποι.