Ποιος πληρώνει τον λογαριασμό

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Θάνου Τσίρου

ttsiros@naftemporiki.gr

Ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Με τη χθεσινή ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, αλλά και την έκδοση σειράς υπουργικών αποφάσεων, η κυβέρνηση υλοποιεί τα προαπαιτούμενα της 4ης αξιολόγησης -άμεσα θα φανεί αν υπάρχουν κάποιες εκκρεμότητες- και προχωρεί στην ολοκλήρωση της 4ης και τελευταίας αξιολόγησης με την υπογραφή του κειμένου συμμόρφωσης (compliance report), η οποία θα επικυρωθεί σε συνεδρίαση του Euro Working Group στις αρχές της επόμενης εβδομάδας. Μετά θα έρθει η ώρα των αποφάσεων για τη ρύθμιση του χρέους. Όποιες και αν είναι αυτές οι αποφάσεις, θα προκύψει ένα κόστος. Η όλη συζήτηση επί της ουσίας θα αφορά το ποιος θα το επωμιστεί.

Το κόστος, όπως έχει φανεί από τις διαρροές αλλά και τις επίσημες δηλώσεις που έγιναν όλο αυτό το διάστημα, δεν μετριέται μόνο σε οικονομικούς, αλλά και σε πολιτικούς όρους. Για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα είναι ένα «πλήγμα» αν υποχρεωθεί να εγκαταλείψει το ελληνικό πρόγραμμα, καθώς αυτομάτως θα βρεθεί και εκτός Ευρωζώνης. 

Οικονομικό vs πολιτικό κόστος

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Βασίλη Κωστούλα

vkost@naftemporiki.gr

«Θέλεις να έχεις μια φτηνή χρηματοδότηση και να αναλάβεις μια σειρά αυστηρών πολιτικών δεσμεύσεων; Ή θέλεις να απελευθερωθείς από τις πολιτικές δεσμεύσεις κι αυτό ενδεχομένως να κοστίσει σε περισσότερες αποπληρωμές; Εγώ θα επέλεγα το δεύτερο».

Ο απερχόμενος γ.γ. Δημοσιονομικής Πολιτικής και νέος επικεφαλής στο Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής Φραγκίσκος Κουτεντάκης ήταν αρκετά ειλικρινής ώστε να προβεί σε μια πολύ συγκεκριμένη, διττή παραδοχή.

Πρώτον, η Ελλάδα θα πρέπει να επιλέξει την «καθαρή έξοδο» από το πρόγραμμα ακόμη κι αν κοστίσει περισσότερο στον Έλληνα φορολογούμενο. Δεύτερον, αυτό είναι επιτακτικό προκειμένου η κυβέρνηση να αποφύγει τις πολιτικές δεσμεύσεις που θα συνοδεύουν μία προληπτική πιστωτική γραμμή.

Η αλήθεια είναι ότι μια αντίστοιχη εξέλιξη πρακτικά θα μετρίαζε τη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές. Ποιος όμως ενδιαφέρεται για τα εκλογικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ όταν μόνο και μόνο από τους τόκους κατά τη δοκιμαστική έξοδο στις αγορές η επιβάρυνση είναι 1 δισ. για τους Έλληνες πολίτες; Και ποιος θα αναλάβει την ευθύνη στην περίπτωση υποτροπής της ακόμη ευάλωτης ελληνικής οικονομίας χωρίς δίχτυ ασφαλείας στις αγορές; Ή μήπως σε αυτή την περίπτωση ένα 4ο μνημόνιο θα ήταν προτιμότερο από έναν μεταβατικό μηχανισμό στην ομαλότητα;

Ο επικίνδυνος Θεοχάρης θα ανατρέψει το Σαμαρά

freepen

Τα έχεις χάσει όλα, δουλειά, σπίτι, οικογένεια, φίλους. Χρωστάς στην εφορία και σε όποιον μιλά ελληνικά. Δεν ξέρεις αν αύριο θα κοιμάσαι σε σπίτι ή στο παγκάκι. Κι έρχεται ο Χάρης Θεοχάρης και λέει: "Αφού δεν πληρώνεις κάτσε για δέκα χρόνια στην γωνία τιμωρία. Δίχως φορολογική ενημερότητα, δίχως ελπίδα να μπεις και πάλι στην παραγωγική διαδικασία".
Προς Θεού, κύριε Θεοχάρη. Πατήστε, επιτέλους, στη γη και καταλάβετε τι συμβαίνει γύρω σας!

Θέλεις να κάνεις μία ημέρα ανακωχή με την γκρίνια και δεν σε αφήνουν. Λες και το κάνουν επίτηδες! Αλήθεια, το ίδιο συμβαίνει σε μία οποιαδήποτε άλλη χώρα με τους ανθρώπους που χρεοκοπούν; Τους αφαιρούν όλο το οξυγόνο, κάθε πιθανότητα να ορθοποδήσουν στο μέλλον; Δεν νομίζω...

Στην πράξη, κύριε Θεοχάρη, αποκλείεται τον άνθρωπο αυτόν από την προοπτική της επανένταξης. Τον καταδικάζετε να μείνει μόνιμα στο περιθώριο. Στην καλύτερη των περιπτώσεων του ζητάτε να στραφεί στην παραοικονομία. Τι άλλο του μένει αν δεν έχει φορολογική ενημερότητα και είναι αποκλεισμένος και από το τραπεζικό σύστημα για δέκα ολόκληρα χρόνια; Μόνο η παρανομία!