Η διαχρονική «πρόκληση» της Προσαρμογής.

freepen

Του Γιώργου Πιπερόπουλου

Στο προηγούμενο άρθρο μου αναφέρθηκα σε τρεις τύπους προσωπικότητας ‘τον συμβιβαστικό, τον επιθετικό, τον αποξενωμένο’ και υποσχέθηκα να επιστρέψω με μια σύντομη ματιά στο θέμα της αποδοχής και τις πιθανότητες της αλλαγής του ψυχολογικού τύπου που είμαστε.

Σήμερα καλώ την προσοχή σας στο διαχρονικό θέμα της προσαρμογής, μιας έννοιας που την συνθέτουν δύο θεμελιακές απόψεις: 

Η πρώτη θεωρεί το άτομο υπεύθυνο για τη συμπεριφορά του σε όλα τα επίπεδα των σχέσεων του στη διάρκεια όλης της ζωής του. Η θέση αυτή τοποθετεί την έμφαση στην ικανότητα του άτομου να καταστρώσει και να απολιθώσει τη δίκια του πορεία στον χώρο 

και τον χρόνο ο άνθρωπος δηλ, θεωρείται " κυρίαρχος της μοίρας του..."

Η δεύτερη άποψη διατείνεται ότι οι επιλογές προσαρμογής που κάνει το άτομο, οι πεποιθήσεις και τα ‘πιστεύω του αλλά και η γενικότερη συμπεριφορά του καθορίζονται από προγενέστερα βιώματα και εμπειρίες καθώς και από τα δεδομένα της αναπτυσσόμενης, σε μόνιμη βάση, προσωπικότητας του καθώς αυτά βρίσκονται σε δυναμική αντιπαράθεση με την επικρατούσα ψυχολογική ατμόσφαιρα και τις συγκεκριμένες κοινωνιολογικές δομές του περιβάλλοντος.

Συμβιβαστικός, Επιθετικός ή Αποξενωμένος;

Επικοινωνώ άρα Υπάρχω

Του Γιώργου Πιπερόπουλου

  Στην Ελλάδα της τρόικα, της κατάθλιψης, των στερήσεων και της πρωτόγνωρης απελπισίας ζούμε τώρα εμείς και τα παιδιά μας.

       Αλήθεια πόσο ρομαντική, και απομακρυσμένη από την τρέχουσα καθημερινή πραγματικότητα ήταν η άποψη του ποιητή που αναζητούσε ‘έναν κόσμο όμορφο και… αγγελικά πλασμένο;’

       Μετά από αυτές τις διαπιστώσεις, επιτρέψετε μου σήμερα να καλέσω την προσοχή σας σε ένα θέμα κοινωνικοψυχολογικού περιεχομένου και ενδιαφέροντος ζητώντας σας να ελέγξετε πώς ακριβώς αντιδράτε στις καθημερινές ευχάριστες ή δυσάρεστες, επιθυμητές ή ανεπιθύμητες στιγμές και καταστάσεις της ζωής σας…

       Έχει ο καθένας και η καθεμιά μας κάποιους συγκεκριμένους τρόπους διαχείρισης των μικρών ή μεγάλων κρίσεων ή είμαστε καράβια ακυβέρνητα, που παλινωδούμε προσπαθώντας να αντιδράσουμε όσο και όπως καλύτερα μπορούμε χωρίς σχέδια, χωρίς στρατηγική, ίσως και χωρίς ελπίδα;

      Η κλασική ορθόδοξη ψυχοδυναμική θεωρία δεχόταν ότι η δομή του χαρακτήρα μας αναπτύσσεται από το σύνολο των παιδικών μας εμπειριών και παγιώνεται γύρω στην ηλικία των επτά περίπου ετών.