Του Κωνσταντίνου Βέργου*
Το βλέμμα του Σόιμπλε είναι στραμμένο τις τελευταίες ημέρες στη μακρινή Αυστραλία. Όχι επειδή του αρέσουν οι ταινίες με καγκουρό, αλλά διότι η Αυστραλία είναι η χώρα που πλέον είναι στο παγκόσμιο επίκεντρο μετά τα Panama Papers, λόγω της νομοθεσίας περί φοροδιαφυγής.
Ο Σόιμπλε, παρότι έχει επί πολλές δεκαετίες στηριχθεί, όχι ως άτομο, αλλά ως στέλεχος της συγκεκριμένης γερμανικής κυβέρνησης, από διεφθαρμένες γερμανοθρεμμένες πολυεθνικές εταιρείες, και δεν είχε καμιά διάθεση να αρχίσει μάχη με τα «πρώην αφεντικά - φίλους του», φαίνεται ότι κάνει μια μεγάλη στροφή. Η απόφαση των ΗΠΑ να «σφίξουν την τανάλια» σε διεφθαρμένες πρακτικές κολοσσιαίων εταιρειών και το «σκάσιμο των Panama Papers» που εμπλέκουν, σύμφωνα με γερμανικές εφημερίδες, το περιβάλλον του Σόιμπλε, κατάφεραν το ακατόρθωτο. Η Γερμανική πολιτική ηγεσία, είτε εξ ανάγκης, για να μην κατηγορηθεί για συμπαιγνία με τις πολυεθνικές, είτε από ανάγκη για φορολογικές ανάγκες ή από αλτρουισμό (!), θα κινήσει κάποια διαδικασία για να ελέγξει και αυτή το τέρας της φοροδιαφυγής των πολυεθνικών εταιρειών. Από ό,τι φαίνεται, θα ακολουθήσει ό,τι καλύτερο υπάρχει αυτήν τη στιγμή στην αγορά: το αυστραλιανό μοντέλο.
Τι είναι όμως το «αυστραλιανό μοντέλο» ελάχιστοι γνωρίζουν, το μόνο που έχουμε ακουστά πρόσφατα είναι τις εγγλέζικες πρωτοβουλίες. Πρόσφατα (17/4/2016) αποκαλύφθηκε ότι οι Εγγλέζοι επεξεργάστηκαν και ψηφίζουν ένα προωθημένο νόμο για την αντιμετώπιση φοροδιαφυγής πολυεθνικών. Όμως οι Αυστραλοί είναι πολύ πιο μπροστά. Γιατί συμβαίνει αυτό;
