Νέα Πολιτική
του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*
Ένας παλιός μου Διοικητής, τη δεκαετία του 1980, συνήθιζε να λέει στην αναφορά της Μονάδος ότι η εύρυθμη λειτουργία του στρατεύματος στηρίζεται στο επιμελημένο «πρωινό στρώσιμο» των κρεβατιών των στρατευσίμων. Αδιανόητη και λίγο «γραφική» φαίνονταν για όλους εμάς τους ενθουσιώδεις νεαρούς ανθυπολοχαγούς η καθημερινή του επισήμανση-υπενθύμιση. Με τη νεανική τότε ορμή που μας διέκρινε, εστιάζαμε στην πολεμική προπαρασκευή των ανδρών μας (δεν είχαμε τότε ακόμη γυναίκες στο στράτευμα) και τα υπόλοιπα μας φαίνονταν ανούσιες διαδικασίες ρουτίνας ενίοτε δε ασήμαντες και χρονοβόρες.
Οι αναμνήσεις αυτές επανέρχονται συχνά στο μυαλό μου καθώς συχνά συζητάμε και γράφουμε βαθυστόχαστες αναλύσεις περί εθνικής στρατηγικής, σχεδίων ανασυγκρότησης και τόνωσης της ανάπτυξης, οικονομικής ανάταξης και ορθά καταλήγουμε και επισημαίνουμε την προτεραιότητα του ανθρώπινου παράγοντα και κατά συνέπεια του εκπαιδευτικού μας συστήματος.
Αποφεύγουμε όμως να θίξουμε ένα σοβαρότατο ζήτημα που ταλανίζει την κοινωνία μας τα τελευταία 50 χρόνια αλλά μάλλον έχει βαθύτατες ρίζες. Μιλάω για μια γενικευμένη ανομία που υπάρχει στην πλειονότητα της καθημερινότητας μας. Από την κατά συρροή παραβίαση των κανόνων οδικής κυκλοφορίας μέχρι την καθημερινή αποφυγή εκπλήρωσης των (υπέρμετρων πράγματι) φορολογικών μας υποχρεώσεων. Ναι, αναφέρομαι στις καθημερινές παθογένειες της κοινωνίας μας με τη σημαντικότατη δυστυχώς συμμετοχή της πλειονότητας αλλά και την ανοχή των υπολοίπων ημών. Μια ανοχή που έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις που ακόμη και τα (συμπαθέστατα) όργανα της τροχαίας να θεωρούν απολύτως φυσιολογική τη συνύπαρξη μηχανών –εν κινήσει- και πεζών επί των πεζοδρομίων με τις πρώτες να διεκδικούν και προτεραιότητα ένεκα ισχύος.
