Ποιοι σκότωσαν το πανεπιστημιακό άσυλο

του Σταύρου Λυγερού

Η κατάχρηση είναι ο χειρότερος εχθρός κάθε δικαιώματος, κάθε δημοκρατικής κατάκτησης. Πρόκειται για κανόνα χωρίς εξαίρεση. Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι μία ζωντανή απόδειξη. Ποιός θα μιλούσε για το θέμα αυτό εάν δεν είχαν μεσολαβήσει όλα εκείνα, που το έχουν υπονομεύσει στη συνείδηση της κοινής γνώμης; Σήμερα, η νεόδμητη κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως είχε προαναγγείλει και προεκλογικά ετοιμάζεται να το καταργήσει και μάλιστα με τη συναίνεση της κοινής γνώμης.

Υπενθυμίζουμε ότι το άσυλο καθιερώθηκε σ’ άλλες εποχές, όταν κυριαρχούσαν αυταρχικά καθεστώτα, για να προστατεύσει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών στα πανεπιστήμια από την κρατική καταστολή. Στη σημερινή Ελλάδα δεν υφίσταται τέτοιο πρόβλημα. Η "τηλεοπτική δημοκρατία" διαθέτει πιο έμμεσους, αλλά πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να εξασφαλίζει την υποταγή των "υπηκόων".

Παρά το γεγονός ότι στην εποχή του Διαδικτύου και των social media το άσυλο έχει χάσει το αρχικό του νόημα. Θα μπορούσε, ωστόσο, να παραμείνει ένας χρήσιμος θεσμός, με την έννοια ότι ενισχύει την αίσθηση ελευθερίας, χωρίς την οποία εκφυλίζεται η ίδια η έννοια της πανεπιστημιακής κοινότητας. Το σωστό, λοιπόν, δεν είναι η κατάργησή του, αλλά να τεθεί φραγμός στις κραυγαλέες καταχρήσεις του. Το στοίχημα διορθωτικών παρεμβάσεων για τη διατήρησή του, όμως, έχει προ πολλού χαθεί.

Πως το πανεπιστημιακό άσυλο εκφυλίστηκε σε τροχοπέδη

του Ελευθέριου Τζιόλα

Κανένα νόημα δεν έχει η οποιαδήποτε συζήτηση και ο οποιοδήποτε τύπος ή περιεχόμενο για το πανεπιστήμιο, αν αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει. Δεν μπορεί να λειτουργήσει, όχι λόγω κακών ρυθμίσεων, λόγω ανεπάρκειας πόρων, λόγω διδακτικών κενών –πράγματα που στις μέρες μας ισχύουν– αλλά λόγω της εγκατάστασης ενός εσωτερικού περιβάλλοντος, μιας κατάστασης ανομίας και αυθαιρεσιών που με πρόσχημα το πανεπιστημιακό άσυλο καταστρέφει και ακυρώνει στην πράξη τη δυνατότητα για πραγματική δραστηριότητα πανεπιστημιακού χαρακτήρα.

Πριν, λοιπόν, απ’ οτιδήποτε άλλο, κι έχοντας προ οφθαλμών την αποκρουστική εικόνα πανεπιστημιακών χώρων, ως χώρων βίας, ληστειών, ναρκωτικών, βανδαλισμών, πυρπολήσεων, αποτελεί ζωτικό ζήτημα ο στόχος της αποκατάστασης του στοιχειώδους και σταθερού εκείνου πλαισίου που καθιστά δυνατή τη λειτουργία του Πανεπιστημίου. Ζωτικό, όχι απλώς με την έννοια του πρωταρχικού, αλλά με την έννοια ζωής και θανάτου.

Κάκιστα και προφανώς με αυθαιρεσία παραλογισμού που εξυπηρετεί στυγνούς ιδιοτελείς σκοπούς, η κατάσταση αυτή αναφέρεται ή/και συνδέεται με το πανεπιστημιακό άσυλο.  Κανείς από όσους αγωνίσθηκαν και διαφύλαξαν το πανεπιστημιακό άσυλο, δεν φανταζόταν, ούτε θα μπορούσε να αποδεχθεί τέτοια κατάσταση. Η κακουργηματική, η έκνομη πράξη εντός του πανεπιστημίου χώρου, δεν καθαγιάζεται από το πανεπιστημιακό άσυλο, έτσι ώστε και να συντελείται και να μην τιμωρείται και να μεταμορφώνει το χώρο από χώρο ελευθερίας σε χώρο βίας και παρανομίας, σε γκέτο.

Πως οι δικαιωματιστές μπλοκάρουν τις επιστροφές μεταναστών

του Άγγελου Συρίγου

Το 2017 οι ροές προσφύγων και μεταναστών στην Ευρώπη ήταν από τις χαμηλότερες. Η μείωση του αριθμού των εισερχομένων οφείλεται στα μέτρα που υιοθετήθηκαν από την ΕΕ, προκειμένου να αντιμετωπίσουν το κύμα του 2015. Λόγω της γεωγραφικής θέσης της, η Ελλάδα αποτελεί μία από τις βασικές πύλες εισόδου στη Γηραιά Ήπειρο. Αυτό σημαίνει πως ό,τι ισχύει για την Ευρώπη ισχύει σε γενικές γραμμές και για την Ελλάδα. Οι δικαιωματιστές, ωστόσο, φρόντισαν να δημιουργήσουν πρόβλημα.

Το 2017, λοιπόν, είχαμε τις λιγότερες εισροές από το 1991. Κατά μέσο όρο στην Ελλάδα εισέρχονταν 80.000-100.000 ετησίως. Προφανώς, αυτός ο αριθμός δεν ισχύει για το 2015. Εκείνη τη χρονιά έφθασε σχεδόν το ένα εκατομμύριο και το κύμα συνεχίσθηκε και τους πρώτους μήνες του 2016. Ο κύριος όγκος, όμως, εκείνου του κύματος διεκπεραιώθηκε προς την κεντρική και δυτική Ευρώπη, κυρίως προς τη Γερμανία. Ήταν το μεγαλύτερο μεταναστευτικό κύμα στην Ευρώπη μεταπολεμικά. Μέχρι και τον Μάιο οι ροές παρέμεναν σε σχετικά χαμηλά επίπεδα (περίπου 19.000).

Το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί οφείλεται κυρίως στον πολλαπλασιασμό του αριθμού όσων αιτούνται άσυλο. Το 2017 ο αριθμός αυτός ήταν της τάξης των 60.000, ο μεγαλύτερος από τη δημιουργία της νέας υπηρεσίας ασύλου. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτή η αιτία. Κύρια αιτία είναι η δυστοκία διεκπεραίωσης των αιτήσεων ασύλου που συνδέονται με την ευρωτουρκική συμφωνία του Μαρτίου 2016. Οι δικαιωματιστές του εξέφρασαν εξαρχής την αντίθεσή της με την εφαρμογή αυτής της συμφωνίας και στην πράξη την σαμποτάρουν.

Ποιος υπονομεύει το πανεπιστημιακό άσυλο

του Σταύρου Λυγερού

Πριν λίγες εβδομάδες δόθηκε μία μάχη στη Φιλοσοφική με αντικείμενο το εάν ο «Ρουβίκωνας» μπορεί ή όχι να κρατήσει υπό κατάληψη την αίθουσα 516 στην πανεπιστημιακή σχολή. Στην πραγματικότητα το διακύβευμα δεν ήταν αυτή καθ’ αυτή η συγκεκριμένη κατάληψη, αλλά το εάν μία ομάδα φοιτητών (και μη) μπορεί αυθαιρέτως να καταλαμβάνει πανεπιστημιακές αίθουσες. Με άλλα λόγια, το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο από το τι συμβαίνει στη Φιλοσοφική, για να μην αναφερθούμε στα όσα έγιναν στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όπως άλλωστε και σε κάθε τέτοια επέτειο.

Αυτός είναι και ο λόγος που το ζήτημα απασχόλησε σήμερα (23 Νοεμβρίου) τη Βουλή σε επίπεδο πρωθυπουργού και αρχηγού αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το πρόβλημα αφορά το σύνολο των πανεπιστημίων και την προσπάθεια να αναχαιτισθεί το κύμα αυθαιρεσίας, το οποίο έχει κατακλύσει και τα κτίρια και τη λειτουργία τους. Η κατάχρηση είναι ο χειρότερος εχθρός κάθε δικαιώματος, κάθε δημοκρατικής κατάκτησης. Πρόκειται για κανόνα χωρίς εξαίρεση. Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι μία ζωντανή απόδειξη. Ποιος θα μιλούσε για το θέμα αυτό εάν δεν είχαν μεσολαβήσει όλα εκείνα, που το έχουν υπονομεύσει στη συνείδηση της κοινής γνώμης;

Υπενθυμίζουμε ότι το άσυλο καθιερώθηκε σ’ άλλες εποχές για να προστατεύσει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών στα πανεπιστήμια από την καταστολή αυταρχικών καθεστώτων. Στη σημερινή Ελλάδα δεν υφίσταται τέτοιο πρόβλημα. Η “τηλεοπτική δημοκρατία” διαθέτει πιο έμμεσους, αλλά πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να εξασφαλίζει την υπακοή των πολιτών.