Μιλώντας για την ανεργία: και μετά;

economia

Ξεκινώντας τον εορτασμό των 90 γενεθλίων της, η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ επέλεξε ένα θέμα που – όσο κι αν δεν είναι εύκολο να το δεχθεί κανείς … - βρίσκεται στο κέντρο των πραγμάτων, σήμερα.

του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Ξεκινώντας τον εορτασμό των 90 γενεθλίων της, η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ επέλεξε ένα θέμα που – όσο κι αν δεν είναι εύκολο να το δεχθεί κανείς … - βρίσκεται στο κέντρο των πραγμάτων, σήμερα. «Ανεργία: Πρόβλημα κοινωνικό και οικονομικό» με υπότιτλο, για να έχει κανείς και μια βολονταριστική αν μη θετική διάσταση: «Δράσεις για την αντιμετώπισή της».

«Το Ελληνικό σύστημα κοινωνικής προστασίας αναπτύχτηκε αποσπασματικά και αναποτελεσματικά». Από τον ΟΟΣΑ προέρχεται η εκτίμηση, που δεν επιδέχεται και πολλές επεξηγήσεις – υπό την ίδια έννοια που τα ίδια τα ποσοστά της ανεργίας (στο 28 παρά κάτι %) και ιδιαίτερα της ανεργίας των νέων (στο 60%) δεν επιδέχονται εκείνο που συνηθίσαμε επί χρόνια ως explaining away, ως άρνηση δηλαδή της αδιανόητης έκτασης που έχει λάβει το αποδιαρθρωτικό αυτό φαινόμενο. Αποδιαρθρωτικό της οικονομίας, προπαντός όμως της κοινωνίας και της πολιτικής της έκφρασης.

Όταν, βέβαια, βλέπεις την ανεργία ως «αποτέλεσμα μιας ανάπτυξης που στηρίχθηκε σε στρεβλό παραγωγικό πρότυπο (που με την σειρά του βασίστηκε σε δανεικά κλπ. κλπ.)» - η διατύπωση από την εισαγωγική παρέμβαση του προέδρου του ΚΕΠΕ Νίκου Φιλιππα, - δύσκολα θα καταλήξεις σε κάτι άλλο /σε κάτι περισσότερο από το ότι… χρειάζονται άμεσες επενδύσεις.

Δηλαδή, αμηχανία! Και «σε αναζήτηση άλλου μοντέλου ανάπτυξης», ανταγωνιστικού και εξωστρεφούς, σε «αναπτυξιακό όραμα» κλπ. Δηλαδή, πάλιν αμηχανία! (Με το δίχτυ δε κοινωνικής προστασίας και αντιμετώπισης της – ακραίας – φτώχειας να προσάγεται, να εκφωνείται κατά καθήκον). Το φάσμα μιας «ανάπτυξης χωρίς απασχόληση»/jobless growth, απλώς, ξορκίζεται. Ή, πάλι, συγκροτείται Κυβερνητικό Συμβούλιο Απασχόλησης…

Οι «τεκμηριωμένες, ευφυείς και δημιουργικές προτάσεις» που – κατά δήλωσιν του υπουργού Εργασίας Γ. Βρούτση – αναζητούνται σήμερα για την «ανάκτηση ισορροπίας στην αγορά εργασίας» που θα «μεταφράζεται σε θετικό ισοζύγιο στον χώρο της απασχόλησης» ακούγονταν αρκετά σαν μνήμη παρελθουσών εποχών. Η παρατήρηση «σημαδιών οριακής αποκλιμάκωσης στους δείκτες», μετά βέβαια από την αναγνώριση της «κατάρρευσης της αγοράς εργασίας» (από τα μονοψήφια ποσοστά μόλις 2009 στο υπερτριπλάσιο σήμερα…), συν η ψηφιακή καταγραφή με το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ των «ροών προσλήψεων μείον απολύσεων μισθωτής εργασίας» παραμένει χλωμή παραμυθία.

Συνεπώς, τι κάνουμε; Μελετούμε την ανεργία! Την συζητούμε. Την ξορκίζουμε – ή πάλι την καταγγέλλουμε/καταδικάζουμε. Και ζούμε μ’ αυτήν (και με προβλέψεις π.χ. όπως της Τράπεζας της Ελλάδος, η οποία επί τρία χρόνια διαψεύδεται σταθερά στην επίσημη αισιοδοξία της). Πάλι καλά που συνειδητοποιείται ότι «ούτε με νομοθετήματα, ούτε με ανακοινώσεις, ούτε με ευχές δημιουργείται απασχόληση»….