Σελίδες

Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2019

Η οικονομική διάσταση της ασφάλειας

Η Γερμανίδα καγκελάριος, την οποία στα παραλειπόμενα της Διάσκεψης του Μονάχου η κόρη του Ντόναλντ Τραμπ Ιβάνκα (τον Αμερικανό πρόεδρο αντιπροσώπευε επισήμως ο αντιπρόεδρος Πενς, όμως όλοι περίμεναν να ακούσουν και την «προεδρική κόρη») φρόντισε να επαινέσει διεξοδικά, αναφερόμενη μέχρι και στην «απίστευτη αίσθηση του χιούμορ» της, αφιέρωσε σε περισσότερα σημεία την ανάλυσή της σε οικονομικές πτυχές.
Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Tου Α. Δ. Παπαγιαννίδη

Αφορμή για τις σκέψεις αυτού του σημειώματος αποτελεί η διαπίστωση ότι στην -πρόσφατη ακόμη- Διάσκεψη για την Ασφάλεια στο Μόναχο, που σ’ εμάς περισσότερο «διαβάστηκε» μέσα από το βραβείο Ewald von Kleist στους Τσίπρα - Ζάεφ ή έστω μέσα από την αντιπαράθεση ΗΠΑ-Γερμανίας/Πενς-Μέρκελ, ένα μεγάλο μέρος της αντιπαράθεσης (διότι περί αυτού επρόκειτο) αφιερώθηκε στις οικονομικές πτυχές της ασφάλειας.
Ο Α. Δ. Παπαγιαννίδης
Η Γερμανίδα καγκελάριος, την οποία στα παραλειπόμενα της Διάσκεψης του Μονάχου η κόρη του Ντόναλντ Τραμπ Ιβάνκα (τον Αμερικανό πρόεδρο αντιπροσώπευε επισήμως ο αντιπρόεδρος Πενς, όμως όλοι περίμεναν να ακούσουν και την «προεδρική κόρη») φρόντισε να επαινέσει διεξοδικά, αναφερόμενη μέχρι και στην «απίστευτη αίσθηση του χιούμορ» της, αφιέρωσε σε περισσότερα σημεία την ανάλυσή της σε οικονομικές πτυχές. Επέλεξε έτσι να «επιτεθεί» ευθέως στην επικείμενη πρωτοβουλία Τραμπ να επιβαρύνει με τιμωρητικούς δασμούς την ευρωπαϊκή (=γερμανική) αυτοκινητοβιομηχανία με νομική βάση/πρόσχημα «λόγους ασφαλείας» των ΗΠΑ. Σημείωσε ότι πολλά αυτοκίνητα της BMW «κατασκευάζονται στη Νότια Καρολίνα, και πολλά απ’ αυτά τα εξάγουν στην Κίνα». Για να διερωτηθεί «γιατί είναι λιγότερο επικίνδυνα τα αυτοκίνητα που κατασκευάζονται στη Ν. Καρολίνα από εκείνα που κατασκευάζονται στη Βαυαρία;» (πρωτεύουσά της το Μόναχο) και να δηλώσει σοκαρισμένη με την επίκληση της ασφάλειας που έχει επιλέξει ως βάση για τον νεο-προστατευτισμό των ΗΠΑ ο πρόεδρος Τραμπ.

Η αναφορά της Μέρκελ σε ένα άλλο ζήτημα, όπου ασφάλεια και οικονομία βρίσκονται σε πολύ πιο άμεση/εύλογη συσχέτιση: εκείνο της προμήθειας της Ευρώπης (=Γερμανίας) σε ενέργεια, με βάση τη συζήτηση για τον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream 2 της Gazprom, που μόλις πήρε το «πράσινο φως» Βρυξελλών να προχωρήσει. Εδώ η αρχική τοποθέτηση ξεκίνησε από τον αντιπρόεδρο Πενς, ο οποίος επανέφερε στο προσκήνιο τη δυσχέρεια να γίνεται λόγος για πολυμερή συνεργασία, με τη Ρωσία να προσεγγίζεται (από αμερικανικής πλευράς) ως συντελεστής εξάρτησης - ιδίως των Ευρωπαίων. Όμως η Μέρκελ σήκωσε ευθέως κι εδώ το γάντι, παραδεχόμενη ότι «δεν θέλω να εξαρτιόμαστε μονομερώς από τη Ρωσία» (γι’ αυτό και η Γερμανία δήλωνε ότι «έχουμε ήδη αποφασίσει να προμηθευόμαστε LNG από τις ΗΠΑ») , αλλά και θυμίζοντας ότι η χώρα της «και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου προμηθευόταν φυσικό αέριο από τη Σοβιετική Ένωση», οπότε «πραγματικά δεν κατανοώ γιατί σήμερα αυτό θεωρείται αναξιόπιστο». Η Μέρκελ επανέλαβε τη θεμελιώδη γερμανική θέση ότι ένα μίγμα ενεργειακών πόρων -με πράσινη ενέργεια, δίπλα στο φυσικό αέριο από πλείονες πηγές- θα αντικαταστήσει τη ρυπογόνο χρήση λιγνίτη, αλλά και τη (μετά-τη-Φουκουσίμα) απόσυρση από την πυρηνική ενέργεια.
Μπορεί η συζήτηση αυτή να φαίνεται αρκετά απομακρυσμένη από «τα δικά μας». Πλην όμως και η μοίρα του άλλοτε τόσο πολυσυζητημένου South Stream, αν διασυνδεόταν στο ευρωπαϊκό δίκτυο με τον ελληνο-ιταλικό Poseidon κατά νου (κάθε φορά που αναφέρεται στις συζητήσεις Ελλάδας-Ρωσίας αυτό το ενδεχόμενο, καθώς για ρωσικό φυσικό αέριο ο λόγος, όλοι θεωρούν ότι πρόκειται για υπόθεση λήξασα λόγω ευρωπαϊκών αντιρρήσεων…), αλλά και η μεγάλη εναλλακτική του East Med από παρόμοια θα περάσει άμα έρθει η ώρα της. Συνολικά η ενέργεια ως οικονομική συζήτηση έχει πλέον την τάση να προσεγγίζεται υπό το πρίσμα της ασφάλειας. Και όχι μόνον/όχι τόσο εκείνο που εννοούμε ως ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού -όλοι θυμόμαστε τι έγινε όταν η Ρωσία «πάγωσε» την παροχή φυσικού αερίου μέσω Ουκρανίας-, αλλά την κυρίως συζήτηση περί ασφάλειας. Περί της παραδοσιακής ασφάλειας, πολέμου και ειρήνης, τέτοια πράγματα!
Καθώς όλη πλέον η συζήτηση για την Ανατολική Μεσόγειο, με την αναζήτηση ενεργειακών πόρων από τους majors του πετρελαϊκού κόσμου της Δύσης και με την αγριωπή διεκδικητικότητα της Τουρκίας, μπορεί να μην τέθηκε ανοιχτά στη Διάσκεψη του Μονάχου, αλλά ήταν περισσότερο από παρούσα. 
Και όσο, σ’ εμάς, θα αναζητείται τι ακριβώς απασχόλησε τη συνάντηση Τσίπρα-Ερντογάν στο πρόσφατο ταξίδι του Έλληνα πρωθυπουργού στην Τουρκία, αυτή η διάσταση δεν θα ήταν καλό να φεύγει από τον νου.
Άλλωστε, στον «καθαρό» τομέα της ασφάλειας, δεν πέρασε απαρατήρητη η ευθεία απειλή Πενς κατά της Τουρκίας για τους S-400 στο Μόναχο ότι «δεν θα μείνουμε με σταυρωμένα χέρια ενώ ένας σύμμαχος του ΝΑΤΟ αγοράζει όπλα από τους αντιπάλους μας». Με τη συμπλήρωση μάλιστα ότι «δεν μπορούμε να εγγυηθούμε την ασφάλεια της Δύσης, όταν οι σύμμαχοί μας εξαρτώνται από την Ανατολή». (Λίγες ώρες αργότερα, γινόταν γνωστό το μπλοκάρισμα/αναβολή της παράδοσης των F-35 στην Τουρκία με απόφαση του Αμερικανικού Κογκρέσου.)
Βαρύς βηματισμός

Ναυτεμπορική

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου